Butelkowe zauroczenie

Ostatnie chwile niecnierobienia. Od kołowrotu codzienności dzieli mnie tylko kilka rozdziałów "Listu w butelce"  Nicholasa Sparksa. Moje butelkowe zauroczenie. Zainspirowana innymi blogami od dłuższego czasu rozglądałam się za dużymi butlami. Kolorowymi.  Zamiast wazonu i w opozycji do niego. Znalazłam podobne, ale  całkiem przezroczyste, bo uznałam, że takie będą najbardziej moje. W butelkach stojących na stoliku obok kanapy - gałązki eukaliptusa zamiast pełnego uczuć listu. Nie szkodzi. Listki roztarte lekko między palcami pachną nieziemsko !

***************

Czas wracać do codzienności. Najpierw trzeba  zajrzeć do kalendarza i sprawdzić, co jest w planach na nadchodzący tydzień ?

Pozdrawiam - M.

Egoizm

Kolejny słoneczny dzień. Uśmiechnięty. Leniwy. Z książką  (  "Woda dla słoni" Sary Gruen - polecam ! ) i z zakupowymi planami na najbliższe tygodnie. Z dobrym filmem i nielimitowanym dostępem do ciepłego koca.  Spokojny. Lubię takie dni. Lubię zaspany budzik i brak pośpiechu. Lubię notes oklejony karteczkami przypominającymi o zrobieniu różnych rzeczy   -  ale   ...  bez określonego terminu. Zrobią się przecież - same, kiedyś. Lubię błogie poczucie bezkarności. I świadomość, że niczego nie muszę.
Jeszcze kilka lat temu taki stan rzeczy był nie do pomyślenia ! Jedynym słusznym sposobem funkcjonowania był ciągły pośpiech. I przekonanie -  że muszę, że  powinnam, że trzeba. Praca, przedszkole, świetlica, stosy papierów. Kursy, szkolenia, dom, tony dokumentacji do teczki z awansem. I wyrzuty sumienia na samą myśl o wygodnym fotelu i miękkiej poduszce. Kierat zobowiązań  i  ambicji. Ślepy zaułek. Bezduszny mechanizm wymagający ciągłej dyspozycyjności, wyrabiania się  na czas i jedynie słusznych rozliczeń - " in plus ". Ale do pewnego momentu - do chwili, kiedy odebrany po dwóch tygodniach od mojej operacji wynik badania histopatologicznego wyraźnie dał mi do zrozumienia, że ... mogę mieć plany na przyszłość. Tyle tylko, że ta przyszłość powinna być już  zupełnie inna.

Zmądrzałam.  Teraz bezustannie uczę się szukać w tym, co się wokół mnie dzieje, samych pozytywów. Uczę się w codziennym zabieganiu znajdować małą chwilę wyłącznie dla siebie. Uczę się cieszyć z drobiazgów, choćby z kolejnego już słonecznego dnia. Uśmiechniętego. Leniwego.  Chwilami jeszcze zwycięża we mnie ten dziwny brak rozsądku i troski o siebie samą. No cóż, nie  tak łatwo  zmienić swoje nastawienie do życia i głęboko zakorzenione przekonanie, że dbanie o siebie, to przecież zwykły egoizm.

Pozdrawiam - M.

************************

Posłuchajcie koniecznie  tego cudownego połączenia dwóch przepięknych utworów w niesamowitym wykonaniu. Doładujcie się pozytywnie na resztę dnia  - klik ! ( teledysk to fragmenty świetnego filmu "Joe Black" - polecam bardzo, bo to wyjątkowo  mądrze opowiedziana  historia o afirmacji życia ).

Tajemnica

W gruncie rzeczy to niewygodne brzemię. Dla jednych jest darem, dla innych  - kamieniem, który zaczyna dotkliwie uwierać w najmniej oczekiwanym momencie. Uciążliwą znajomością faktów niedostępnych dla innych.

************
Każdy z nas żyje z jakąś tajemnicą. Swoją lub cudzą. Mniej lub bardziej strzeżoną i tajemniczą właśnie. Ważną. Wiedza, komu ją powierzyć, jest wypadkową doświadczeń, doznanych wcześniej przykrości i rozczarowań. Strachu o umiejętność dochowania sekretu.  Sęk w tym, że  nie zawsze sprawdza się w 100 %. Liczba powtórzeń i eksperymentów nie jest miarodajna  - zbyt dużo zmiennych, które nie gwarantują pozytywnego wyniku. Nawet w przypadku dobrze przygotowanego przez życie wzoru. Dla mnie - jest pieczęcią zamieniającą znajomość w głębszą zażyłość. Taką  na zawsze. Na zgodę i nie - zgodę. Testem lojalności. Wielkim zobowiązaniem ( się ) - do milczenia. Nic chyba bardziej nie zbliża ludzi, niż wspólny sekret.

 Ja też żyję z tajemnicą. Swoją i nie - swoją.  Ważną, choć wcale nie mroczną. Pamiętacie z dzieciństwa te mniej ważne sekrety ? Pamiętacie kolorowe szkiełka, które skrywały zerwane listki, źdźbła trawy, główki kwiatów lub wielobarwne papierki ? Miejsce ich zakopania pokazywało się w zaufaniu ( " .... pamiętaj, tylko nie mów nikomu ! ... " ), a po kilku godzinach wiedziały o tym wszystkie dzieciaki. "Papużko, papużko - powiedz mi coś na uszko. Nie powiem ci, boś ty plotkarz, powtórzysz każdemu, kogo spotkasz !"

  

Wy też macie swoje tajemnice ? Pozdrawiam - M.

**************************************

Lenistwo na całego ... ! Czego nie zrobię dziś, nadrabiam następnego dnia ; ) Odsypiam. Mam czas na przeglądanie, wertowanie, szukanie. Wreszcie też będę mogła odwiedzić wiele z Was, bo w codziennej gonitwie nie jest to, niestety, możliwe ! I jak tu nie lubić takiego stanu rzeczy ? Ja lubię. I to bardzo ...

Wyhamowanie

Dwa tygodnie wolnego przede mną. Od pracy, od roboczych tygodni kończących się równie roboczymi weekendami. Od rozpaczliwego szukania chwili tylko dla siebie. Muszę wcisnąć  reset  i naładować akumulatory, zanim znów wpadnę w wir pracy i dodatkowych zajęć. Za dużo spraw i ludzi odłożyłam na później. Muszę   je / ich   teraz dogonić. Muszę przekonać się raz jeszcze, że cisza potrafi mówić i poczuć komfort słuchania siebie. Wyspać się po prostu ( sic ! ), by kolejny raz dojść do wniosku, że zdecydowanie najciekawszy świat, to ten między poduszką a policzkiem. Znaleźć czas na zwyczajną rozmowę, spokojne wypicie porannej kawy. I na ludzi. Na pisanie, pozwalające przepuszczać słowa przez filtr osobowości.  Na książki, pichcenie, dom.  Na życie po prostu !

**********************

 A wnętrzarsko ?  Intensywnie myślę o kupnie lampy do pokoju dziennego ( trudno uwierzyć, ale nie mam jej od dłuższego czasu )  i o zagospodarowaniu na nowo podświetlanej wnęki. W planie szklane pudełka Agi i czarno - białe zdjęcia z wakacyjnej wyprawy do Wenecji ( relacja tutaj --> klik ! )

Pozdrawiam - M.

**********************

PS - Wasze komentarze sprawiają mi niesamowitą radość !  Już się bałam,że moja pisanina nikomu nie jest potrzebna ( poza mną samą  ), że to nie miejsce na taki emocjonalny ekshibicjonizm. Bo tylko wnętrzarsko powinno być. Zmiany, ruch, nowości i to, co modne. Dziękuję :)

Kolor wyobraźni

 

Biały, zielony, srebrny. W dowolnym zestawieniu i z tendencją do niezdrowej przesady. Szkło, metal, hiacynty - w dużym natężeniu i z brakiem jakichkolwiek ograniczeń. Lubię to szlachetne połączenie materiałów i barw, które  tak mocno działa na moją wyobraźnię. Od kilku dni przyglądam się pąkom hiacyntów i czekam na ich zapach. Na przekór zimie i zziębniętym dłoniom. Wbrew dacie w kalendarzu .

Na złość ujemnym wskazaniom na skali Celsjusza  wypełniam dom kolorem. Białym, zielonym, srebrnym. Na razie. Pobudzam wyobraźnię i nasycam ją barwami, bo przecież " życie człowieka ma kolor jego wyobraźni " / Marek Aureliusz /.
Zrzucam  przy okazji ciężar dorosłości i szukam w sobie dziecka, by moje życie nabrało odpowiedniego koloru.

Pozdrawiam  - M.

Cisza niedzielnego poranka

Bardzo lubię ciszę niedzielnego poranka . Jest zupełnie inna  od tej  w dni robocze. Cisza  dnia roboczego jest bardzo wymagająca i niezwykle stresująca.  Zaczyna się dla mnie dużo wcześniej  niż u innych domowników. Wypełniona jest wieloma ważnymi sprawami do załatwienia przed wyjściem z domu. I nawet jeśli naprawdę mocno staram się jej nie zakłócić -  nagle coś wypada  z ręki,  czajnik huczy o wiele głośniej, niż mogłoby się to wydawać w ciągu dnia,  a każdy niezręczny ruch  kończy się  przebudzeniem pogrążonego  we śnie domu... 

Ale niedzielny poranek  i jego wyjątkowa cisza  są tylko dla mnie.  Leniwy, przyjazny i mocno empatyczny. Niedzielny  poranek pachnie kawą, nosi na sobie duży, wygodny sweter, chodzi w grubych skarpetach tłumiących kroki i celebruje ciszę. Z wielką ostrożnością przewraca strony czytanej książki, planuje kolejny tydzień i zapełnia notatkami ulubiony notes. Wzbogaca swoim doświadczeniem kalendarz. Jak żaden inny pobłażliwie patrzy na zamiatanie pod dywan różnych spraw, pozwala na przeczekanie, a czasami  - na  zbawienny dystans do wszystkiego. Wsłuchuje się w odgłosy śpiącego domu. I chyba najważniejsze - swoją obecnością łagodzi wewnętrzny niepokój. Komfort na wagę złota, z którego " /.../ wieczna sączy się struga przyjemnej wiary w cuda /.../ "   ( Raz Dwa Trzy "Pod niebem pełnym cudów" - mój zdecydowany muzyczny faworyt z tekstem tak pojemnym i mądrym, że za każdym razem, kiedy go słucham, odkrywam go na nowo i czerpię  pełnymi garściami --> klik !  ) 

***************************

Rozebrałam choinkę. Przede mną pakowanie pudeł, zawijanie, oklejanie. Sprzątanie. Nie lubię tego !  Dlaczego ?  - bo nigdy nie jest w 100%  skuteczne. Niezależnie od tego, co zrobię,  dom jeszcze długo będzie skrywać w najdziwniejszych miejscach  ślady  bożonarodzeniowego drzewka. Zamiast choinki - szklana butla z modrzewiowymi gałązkami ( wreszcie udało mi się taką znaleźć! ), obowiązkowo tealighty ( jestem zdecydowanie światłolubna ) i orientalne w charakterze pudełeczko z przykrywką ( ze  ScandiShop - sklepik na pewno znacie, kto nie zna, niech zajrzy --> klik !  Polecam !).

Życzę wam cudownego i bardzo  leniwego niedzielnego popołudnia ! Pozdrawiam - M.

Numer 1 na liście

Czasami zdarza się, że człowiek dochodzi do ściany. Nagle okazuje się, że układ, w którym tkwi od pewnego czasu, jest niewygodny. Że wcale nie jest skrojony na miarę potrzeb i oczekiwań. I kiedy wydaje się już, że nie ma wyjścia - nagle pojawia się światełko w tunelu. Pojawiło się i dla mnie. Na początku niewyraźne i irytujące koniecznością poświęcenia sporej ilości wolnego czasu. Zmuszające do kupienia grubego zeszytu i nastawiania budzika na szóstą rano również w soboty i  niedziele. Z czasem nabrało mocy i wymusiło na mnie podjęcie męskiej decyzji. Podjęłam więc -  słucham, ćwiczę , notuję i zdaję egzaminy. I z wielką nadzieją czekam na  zbawienną odmianę.  Czy ważną ? Najważniejszą. Ma przecież numer 1 na liście spraw do załatwienia w tym roku.

*****************

 Jeszcze jakiś czas temu wizja zmian przeraziłaby mnie i uruchomiła odruch ucieczki. Okopałabym szańce i wywiesiła  transparent - " Zmianom mówimy stanowcze raczej nie ! ". Na szczęście człowiek   mądrzeje  z czasem i  uczy się   pokory wobec  życia. Ono wie lepiej. I wbrew pozorom - jest jednak bardzo logiczną układanką.

  

Pozdrawiam - M.

*****************

Dziękuję za wszystkie życzenia noworoczne a także za zgodę  i  nie - zgodę z tym, o czym pisałam w ostatnim poście. No cóż,  " ujawniona różnica zdań pobudza myśli" ...  / Stefan Garczyński / . U mnie wciąż świątecznie. Jeśli o to chodzi, to wcale nie spieszy mi się do zmian ; )

"Winien" i "Ma"

Dlaczego  tak wielką wagę przywiązuje się  do ostatniego dnia w roku ? Tak w zasadzie to nic się nie kończy, ani nie zaczyna. Przełom ? Przecież to tylko symboliczna cezura pozwalająca dzielić życie na drobniejsze odcinki. Jeden ruch wskazówki zegara wywołuje lawinę postanowień, zmusza do podsumowań i rozliczeń. Skrupulatnego wypełnienia rubryk z wiele mówiącymi nagłówkami - "Winien"  i  "Ma". Winien - życiu, ludziom, sobie ? Ma - dla siebie, czy wbrew sobie ? Nie wypełnię dzisiaj  żadnej z rubryk, nie podsumuję  i  nie podliczę  za pomocą kalkulatora. Bogatsza o doświadczenia minionego roku -  wzniosę toast za pachnący nowością kalendarz, który przez dwanaście miesięcy spuchnie od wciąż doklejanych karteczek - "uwaga", "zapamiętać", "zrobić" - z wielką wyrozumiałością przyjmie każdy wybuch emocji i dyskretnie zachowa w pamięci wszystkie osobiste uwagi.  Będzie cichym świadkiem potknięć i sukcesów.  Nabierze życia.  Mojego. Zmądrzeje  moim doświadczeniem i - otwarty za  jakiś czas - może udzieli mi odpowiedzi na to jedno z najtrudniejszych pytań w życiu -  co "Winien", a co "Ma".

******************

Na nadchodzący rok życzę Wam wszystkiego dobrego. 

Spełniajcie swoje marzenia, zadziwiajcie same siebie  -  własną siłą i wielkością. Bądźcie kreatywne  i  miejcie odwagę rzucać wyzwania życiu.

Trzymam kciuki. Za Was i za siebie. Mocno : )

Bardzo się cieszę, że jesteście ze mną !

*******************

  

Pozdrawiam - M.

Szczypta magii na co dzień

Święta już minęły. Tak szybko ! Na szczęście ich  klimat i niesamowity czar wciąż trwają. Delektuję się każdym drobiazgiem i próbuję zaklinać czas, by nie biegł tak prędko.

Przede mną kolejny kubek gorącej, pachnącej cynamonem herbaty. Ciastka stojące w szklanym słoju tuż obok kanapy kuszą nieustannie i obiecują  zamienić swym smakiem zwykłe popołudnie w  wyjątkowy czas. Tylko dla mnie. I wcale nie przesadzają.

 Wreszcie mam chwilę, żeby posłuchać innych. Spojrzeć na wiele  - wydawałoby się doskonale znanych  spraw -  od podszewki, i dostrzec -  jak  twarde są do zgryzienia. Spróbować  rozwiązać  wszystkie gordyjskie węzły i temu, co najpilniejsze, nadać właściwy bieg.

Wyciągam wnioski z ... Zapamiętuję wskazówki, by  ... Zwracam uwagę na ...

Pomaga mi w tym szczypta magii na co dzień. Tej świątecznej. Wciąż trwa. Połyskuje srebrzystym kolorem tacy ( od Lilli, z jej cudnego sklepiku --> klik ! ), ogrzewa ciepłym światłem rozpalonych świec i ma zapach kwitnących hiacyntów.

Pozdrawiam - M.

Wieczerza Wigilijna

Kiedy  wszystko było już przygotowane, dom wypełnił   zapach goździków   i kompotu z suszonych owoców.  Biały obrus  na stole dał znak, że to już za chwilę. Opłatek, skrywając w sobie wszystkie najszczersze życzenia, czekał na sianku na pierwsze przełamanie i ciepło gorących słów.

Wystrojona choinka, stojąc na honorowym miejscu, zapewniała, że  to już czas, pilnując jednocześnie ukrytych pod gałązkami prezentów. Uśmiech. Wzruszenie. Gorące łzy. Życzliwość. Zaprosiłam je, przyszły - i uświetniły ten najbardziej magiczny wieczór w roku.

Doprawiłam nimi, zgodnie z podawanym wcześniej przepisem na święta ( klik! ), tradycyjne  potrawy wigilijne. I naprawdę było wyjątkowo. Mimo bolącego od różnych domowych prac kręgosłupa, obolałego łokcia i niemiłosiernie dokuczającego palca. 

 Nie wiem, jak Wy, ale ja  -  uwierzyłam kolejny raz  - w jeszcze jedno Boże Narodzenie. 

Pozdrawiam cieplutko - M. ---> klik !