Definicja

 

 Co mieści w sobie definicja słowa " Mama " ?   Niewiele -  zaledwie gotowość do wielkich poświęceń i  nieprzespanych nocy. Odkładanie tego, co   swoje   -   na później. Świadomość, że jest się dla kogoś całym światem ,  przewodnikiem po zawiłościach rzeczywistości.  


*********

Co to znaczy być Mamą ?  To znaczy być autorytetem zbudowanym na stuprocentowej akceptacji i stałej gotowości do objaśniania życia. Autorem suplementów pozwalających wciąż uzupełniać  trudną naukę siebie. To znaczy też -  być   odpowiedzią na najtrudniejsze i najbardziej zaskakujące pytania. Cierpliwością. Wyrozumiałością,  zaufaniem  i   troską. Wreszcie - być  bohaterem - prawdziwym herosem walczącym z najstraszliwszym owadem w obronie autonomii i dla świętego spokoju. Gwarancją bezpieczeństwa  przy nieporadnym stawianiu pierwszych kroków.  I bezwarunkową akceptacją. Ciepłem, niepowtarzalnym zapachem  domu i jedynym w swoim rodzaju smakiem ulubionych potraw. Czym jeszcze ?  Codziennością i  niecodziennością.  Niestrudzonym towarzyszem. Czy to dużo ?  Cały czas mam wrażenie, że to jeszcze za mało. Ale jestem gotowa zmierzyć się z każdym problemem, przyjąć każde, nawet najstraszliwsze wyzwanie  -  tylko po to, by usłyszeć   -  "  kocham cię, mamo !  ".

Pozdrawiam majowo   -   M.

Egoizm

Kolejny słoneczny dzień. Uśmiechnięty. Leniwy. Z książką  (  "Woda dla słoni" Sary Gruen - polecam ! ) i z zakupowymi planami na najbliższe tygodnie. Z dobrym filmem i nielimitowanym dostępem do ciepłego koca.  Spokojny. Lubię takie dni. Lubię zaspany budzik i brak pośpiechu. Lubię notes oklejony karteczkami przypominającymi o zrobieniu różnych rzeczy   -  ale   ...  bez określonego terminu. Zrobią się przecież - same, kiedyś. Lubię błogie poczucie bezkarności. I świadomość, że niczego nie muszę.
Jeszcze kilka lat temu taki stan rzeczy był nie do pomyślenia ! Jedynym słusznym sposobem funkcjonowania był ciągły pośpiech. I przekonanie -  że muszę, że  powinnam, że trzeba. Praca, przedszkole, świetlica, stosy papierów. Kursy, szkolenia, dom, tony dokumentacji do teczki z awansem. I wyrzuty sumienia na samą myśl o wygodnym fotelu i miękkiej poduszce. Kierat zobowiązań  i  ambicji. Ślepy zaułek. Bezduszny mechanizm wymagający ciągłej dyspozycyjności, wyrabiania się  na czas i jedynie słusznych rozliczeń - " in plus ". Ale do pewnego momentu - do chwili, kiedy odebrany po dwóch tygodniach od mojej operacji wynik badania histopatologicznego wyraźnie dał mi do zrozumienia, że ... mogę mieć plany na przyszłość. Tyle tylko, że ta przyszłość powinna być już  zupełnie inna.

Zmądrzałam.  Teraz bezustannie uczę się szukać w tym, co się wokół mnie dzieje, samych pozytywów. Uczę się w codziennym zabieganiu znajdować małą chwilę wyłącznie dla siebie. Uczę się cieszyć z drobiazgów, choćby z kolejnego już słonecznego dnia. Uśmiechniętego. Leniwego.  Chwilami jeszcze zwycięża we mnie ten dziwny brak rozsądku i troski o siebie samą. No cóż, nie  tak łatwo  zmienić swoje nastawienie do życia i głęboko zakorzenione przekonanie, że dbanie o siebie, to przecież zwykły egoizm.

Pozdrawiam - M.

************************

Posłuchajcie koniecznie  tego cudownego połączenia dwóch przepięknych utworów w niesamowitym wykonaniu. Doładujcie się pozytywnie na resztę dnia  - klik ! ( teledysk to fragmenty świetnego filmu "Joe Black" - polecam bardzo, bo to wyjątkowo  mądrze opowiedziana  historia o afirmacji życia ).

Tajemnica

W gruncie rzeczy to niewygodne brzemię. Dla jednych jest darem, dla innych  - kamieniem, który zaczyna dotkliwie uwierać w najmniej oczekiwanym momencie. Uciążliwą znajomością faktów niedostępnych dla innych.

************
Każdy z nas żyje z jakąś tajemnicą. Swoją lub cudzą. Mniej lub bardziej strzeżoną i tajemniczą właśnie. Ważną. Wiedza, komu ją powierzyć, jest wypadkową doświadczeń, doznanych wcześniej przykrości i rozczarowań. Strachu o umiejętność dochowania sekretu.  Sęk w tym, że  nie zawsze sprawdza się w 100 %. Liczba powtórzeń i eksperymentów nie jest miarodajna  - zbyt dużo zmiennych, które nie gwarantują pozytywnego wyniku. Nawet w przypadku dobrze przygotowanego przez życie wzoru. Dla mnie - jest pieczęcią zamieniającą znajomość w głębszą zażyłość. Taką  na zawsze. Na zgodę i nie - zgodę. Testem lojalności. Wielkim zobowiązaniem ( się ) - do milczenia. Nic chyba bardziej nie zbliża ludzi, niż wspólny sekret.

 Ja też żyję z tajemnicą. Swoją i nie - swoją.  Ważną, choć wcale nie mroczną. Pamiętacie z dzieciństwa te mniej ważne sekrety ? Pamiętacie kolorowe szkiełka, które skrywały zerwane listki, źdźbła trawy, główki kwiatów lub wielobarwne papierki ? Miejsce ich zakopania pokazywało się w zaufaniu ( " .... pamiętaj, tylko nie mów nikomu ! ... " ), a po kilku godzinach wiedziały o tym wszystkie dzieciaki. "Papużko, papużko - powiedz mi coś na uszko. Nie powiem ci, boś ty plotkarz, powtórzysz każdemu, kogo spotkasz !"

  

Wy też macie swoje tajemnice ? Pozdrawiam - M.

**************************************

Lenistwo na całego ... ! Czego nie zrobię dziś, nadrabiam następnego dnia ; ) Odsypiam. Mam czas na przeglądanie, wertowanie, szukanie. Wreszcie też będę mogła odwiedzić wiele z Was, bo w codziennej gonitwie nie jest to, niestety, możliwe ! I jak tu nie lubić takiego stanu rzeczy ? Ja lubię. I to bardzo ...

Wyhamowanie

Dwa tygodnie wolnego przede mną. Od pracy, od roboczych tygodni kończących się równie roboczymi weekendami. Od rozpaczliwego szukania chwili tylko dla siebie. Muszę wcisnąć  reset  i naładować akumulatory, zanim znów wpadnę w wir pracy i dodatkowych zajęć. Za dużo spraw i ludzi odłożyłam na później. Muszę   je / ich   teraz dogonić. Muszę przekonać się raz jeszcze, że cisza potrafi mówić i poczuć komfort słuchania siebie. Wyspać się po prostu ( sic ! ), by kolejny raz dojść do wniosku, że zdecydowanie najciekawszy świat, to ten między poduszką a policzkiem. Znaleźć czas na zwyczajną rozmowę, spokojne wypicie porannej kawy. I na ludzi. Na pisanie, pozwalające przepuszczać słowa przez filtr osobowości.  Na książki, pichcenie, dom.  Na życie po prostu !

**********************

 A wnętrzarsko ?  Intensywnie myślę o kupnie lampy do pokoju dziennego ( trudno uwierzyć, ale nie mam jej od dłuższego czasu )  i o zagospodarowaniu na nowo podświetlanej wnęki. W planie szklane pudełka Agi i czarno - białe zdjęcia z wakacyjnej wyprawy do Wenecji ( relacja tutaj --> klik ! )

Pozdrawiam - M.

**********************

PS - Wasze komentarze sprawiają mi niesamowitą radość !  Już się bałam,że moja pisanina nikomu nie jest potrzebna ( poza mną samą  ), że to nie miejsce na taki emocjonalny ekshibicjonizm. Bo tylko wnętrzarsko powinno być. Zmiany, ruch, nowości i to, co modne. Dziękuję :)

Kolor wyobraźni

 

Biały, zielony, srebrny. W dowolnym zestawieniu i z tendencją do niezdrowej przesady. Szkło, metal, hiacynty - w dużym natężeniu i z brakiem jakichkolwiek ograniczeń. Lubię to szlachetne połączenie materiałów i barw, które  tak mocno działa na moją wyobraźnię. Od kilku dni przyglądam się pąkom hiacyntów i czekam na ich zapach. Na przekór zimie i zziębniętym dłoniom. Wbrew dacie w kalendarzu .

Na złość ujemnym wskazaniom na skali Celsjusza  wypełniam dom kolorem. Białym, zielonym, srebrnym. Na razie. Pobudzam wyobraźnię i nasycam ją barwami, bo przecież " życie człowieka ma kolor jego wyobraźni " / Marek Aureliusz /.
Zrzucam  przy okazji ciężar dorosłości i szukam w sobie dziecka, by moje życie nabrało odpowiedniego koloru.

Pozdrawiam  - M.

Cisza niedzielnego poranka

Bardzo lubię ciszę niedzielnego poranka . Jest zupełnie inna  od tej  w dni robocze. Cisza  dnia roboczego jest bardzo wymagająca i niezwykle stresująca.  Zaczyna się dla mnie dużo wcześniej  niż u innych domowników. Wypełniona jest wieloma ważnymi sprawami do załatwienia przed wyjściem z domu. I nawet jeśli naprawdę mocno staram się jej nie zakłócić -  nagle coś wypada  z ręki,  czajnik huczy o wiele głośniej, niż mogłoby się to wydawać w ciągu dnia,  a każdy niezręczny ruch  kończy się  przebudzeniem pogrążonego  we śnie domu... 

Ale niedzielny poranek  i jego wyjątkowa cisza  są tylko dla mnie.  Leniwy, przyjazny i mocno empatyczny. Niedzielny  poranek pachnie kawą, nosi na sobie duży, wygodny sweter, chodzi w grubych skarpetach tłumiących kroki i celebruje ciszę. Z wielką ostrożnością przewraca strony czytanej książki, planuje kolejny tydzień i zapełnia notatkami ulubiony notes. Wzbogaca swoim doświadczeniem kalendarz. Jak żaden inny pobłażliwie patrzy na zamiatanie pod dywan różnych spraw, pozwala na przeczekanie, a czasami  - na  zbawienny dystans do wszystkiego. Wsłuchuje się w odgłosy śpiącego domu. I chyba najważniejsze - swoją obecnością łagodzi wewnętrzny niepokój. Komfort na wagę złota, z którego " /.../ wieczna sączy się struga przyjemnej wiary w cuda /.../ "   ( Raz Dwa Trzy "Pod niebem pełnym cudów" - mój zdecydowany muzyczny faworyt z tekstem tak pojemnym i mądrym, że za każdym razem, kiedy go słucham, odkrywam go na nowo i czerpię  pełnymi garściami --> klik !  ) 

***************************

Rozebrałam choinkę. Przede mną pakowanie pudeł, zawijanie, oklejanie. Sprzątanie. Nie lubię tego !  Dlaczego ?  - bo nigdy nie jest w 100%  skuteczne. Niezależnie od tego, co zrobię,  dom jeszcze długo będzie skrywać w najdziwniejszych miejscach  ślady  bożonarodzeniowego drzewka. Zamiast choinki - szklana butla z modrzewiowymi gałązkami ( wreszcie udało mi się taką znaleźć! ), obowiązkowo tealighty ( jestem zdecydowanie światłolubna ) i orientalne w charakterze pudełeczko z przykrywką ( ze  ScandiShop - sklepik na pewno znacie, kto nie zna, niech zajrzy --> klik !  Polecam !).

Życzę wam cudownego i bardzo  leniwego niedzielnego popołudnia ! Pozdrawiam - M.

"Winien" i "Ma"

Dlaczego  tak wielką wagę przywiązuje się  do ostatniego dnia w roku ? Tak w zasadzie to nic się nie kończy, ani nie zaczyna. Przełom ? Przecież to tylko symboliczna cezura pozwalająca dzielić życie na drobniejsze odcinki. Jeden ruch wskazówki zegara wywołuje lawinę postanowień, zmusza do podsumowań i rozliczeń. Skrupulatnego wypełnienia rubryk z wiele mówiącymi nagłówkami - "Winien"  i  "Ma". Winien - życiu, ludziom, sobie ? Ma - dla siebie, czy wbrew sobie ? Nie wypełnię dzisiaj  żadnej z rubryk, nie podsumuję  i  nie podliczę  za pomocą kalkulatora. Bogatsza o doświadczenia minionego roku -  wzniosę toast za pachnący nowością kalendarz, który przez dwanaście miesięcy spuchnie od wciąż doklejanych karteczek - "uwaga", "zapamiętać", "zrobić" - z wielką wyrozumiałością przyjmie każdy wybuch emocji i dyskretnie zachowa w pamięci wszystkie osobiste uwagi.  Będzie cichym świadkiem potknięć i sukcesów.  Nabierze życia.  Mojego. Zmądrzeje  moim doświadczeniem i - otwarty za  jakiś czas - może udzieli mi odpowiedzi na to jedno z najtrudniejszych pytań w życiu -  co "Winien", a co "Ma".

******************

Na nadchodzący rok życzę Wam wszystkiego dobrego. 

Spełniajcie swoje marzenia, zadziwiajcie same siebie  -  własną siłą i wielkością. Bądźcie kreatywne  i  miejcie odwagę rzucać wyzwania życiu.

Trzymam kciuki. Za Was i za siebie. Mocno : )

Bardzo się cieszę, że jesteście ze mną !

*******************

  

Pozdrawiam - M.

Pod niebem pełnym cudów

Otulona ciepłym kocem przeglądam stosy gazet. Szukam inspiracji. Internet mruga porozumiewawczo zielonym oczkiem routera. Enya  w zimowo - świątecznym wydaniu
( ... na absolutnie rewelacyjnej płycie " And Winter Came...." -->KLIK! ) podsyca wyobraźnię i  jak wehikuł czasu   przenosi w odległą przeszłość. Do domu z dzieciństwa.

Myślę już o świętach. Planuję zakupy, czekam. Każdego dnia  pomysły na dekoracje stają się coraz bardziej precyzyjne. Bardzo lubię ten czas - przed. I choć mam wrażenie, że to "przed" z roku na rok zaczyna się coraz wcześniej, to nieodmiennie  - mimo upływu lat - odczuwam dreszczyk emocji. 

Tak, myślę już o świętach. Czekam -  na magię zmian i wszelakich postanowień. Na spełnianie ich - pod świątecznym niebem pełnym cudów. 
 

Pozdrawiam - M.



Odpowiedź

Codzienna bieganina. Pogoń za nieuchwytnym. Kłótnie o drobiazgi. Wściekłość , bo nie wychodzi i złość, że jednak coś wyszło. Ale innym. Nadgodziny.   Kilogramy zakupów taszczonych na trzecie piętro. Zmęczenie . Sprzeczka  z powodu skarpetki rzuconej gdzieś w niewłaściwym miejscu i w niewłaściwym czasie. Nieporozumienia wynikające z niedomówień i zatkanych celowo uszu. Po co ?

Przecież  szczęście nie chodzi w skarpetkach, a sensu życia nie odnajduje się płacąc rachunek za schab bez kości. Gdzie więc są ? Pewnie gdzieś pomiędzy. Ubrane w codzienność nawet nie myślą dawać znaku życia. Trzeba rozglądać się uważnie i wytrwale szukać. Chwilami wydaje mi się, że znalazłam. Chwilami -  kiedy zapominam  zatkać uszy i nie słyszeć. Gdy trepki zostawione po niewłaściwej stronie futryny po prostu kojarzą się z kimś, kogo kocham. W pogoni za    nie - wiadomo - czym     gubię gdzieś to, co najważniejsze.

Cały czas uczę się  nie mijać tego, co w życiu kluczowe. Nie pozwalać na to, by mało istotne sprawy przejęły kontrolę . Tworzę nowy porządek i odnajduję sens - gdzieś pomiędzy. Chcę zdążyć przed upływającym czasem, zanim zabierze mi wszystko, odbierając jednocześnie sens   wszystkiemu.

Pozdrawiam - M.

PS - Jesień na całego ! dynie  w wersji mini, taca z różnościami, kilka doniczek i tealightów.
 Spokój ( kocham ten stan ! ... )  .