Toaleta, czyli kręta droga do komfortu

Nareszcie jest, choć kompletnie pod prąd i wbrew blogowej modzie.  Biała. I trochę szara też.

  

 Z dużym lustrem. Z cudem znalezioną umywalką, która koniecznie musiała być bezotworowa, naprawdę mała i na dodatek wisząca. Z pieczołowicie dobieraną baterią, żeby broń Boże wylewka nie okazała się za długa. Syfonem bez żadnych sztukowanych zakrętów i dodatkowych niespodzianek. Z obiecanym mojemu M. planem Nowego Jorku, żeby już całkiem było surowo i po męsku, tabliczką skierowaną na drugą stronę lustra, że to jednak tędy, i ciągle brakującym metalowym koszem na wszelki zapas i niespodziewany przypadek. 

Z istniejącymi wyłącznie na liście "Do pilnego kupienia" uchwytami, szczotkami i dozownikami. Podliczonymi kosztami, straconymi nerwami do fachowca, co to zawsze wie lepiej, a potem i tak trzeba skuwać płytki i zamawiać drugie lustro. Z opaską od ościeżnicy trzymającą się na razie i na słowo honoru, fugą do uzupełnienia, brakującym progiem i wielkim apetytem na ciąg dalszy remontu. Ale jest, choć bez modnych płytek przypominających wymarzoną już dawno cegiełkę.

Z mieszkania wciąż w stanie remontu gorąco pozdrawiam - M.
 

 

*******************

PS - Zrobienie zdjęć sprawiło mi sporo trudności - pomieszczenie jest tak małe, że uchwycenie czegoś to prawdziwy wyczyn...

Żeby było

  

Żeby tak było bez pośpiechu. Z tą wciąż wypatrywaną gwiazdą świecącą pod wigilijnym niebem. Z opłatkiem w dłoni, co zamiast życzeń  przełamuje  oddalenie i sprawia, że jesteśmy bliżej, a nie kapryśnie daleko - z butnie zatrzymanymi w zranionym środku słowami, milczeniem trzymanym w sobie za karę i na przekór. Żeby tak było - z  karpiem, który za każdym razem ma coraz więcej ości co to przecież są na  szczęście i na dobry rok. Z kolędującymi  aniołami. Skrzypiącym pod butem śniegiem. Z pachnącym igliwiem, dobrym słowem i z tym miejscem czekającym na jeszcze niespodziewane. Spóźnionym królem, który przegapił fakt, że Bóg już w żłobie leży.  Żeby było!

***********************

Magicznych Świąt!

***********************

 ********************

PS - Dziękuję wszystkim tym, którzy zaglądają tu mimo wszystko. Mimo takiej  pustki i  ciszy. Jak można się było domyślić, z mojego udziału w konkursie nic nie wyszło - nie dałam rady przygotować aranżacji wigilijnego stołu. Po skończeniu jednego antybiotyku, przyszedł czas na drugi. W domu na dodatek panuje grypa. Te święta naprawdę będą zwariowane... 

 Posłuchajcie koniecznie i poszukajcie w sobie magii Świąt →  klik!

Wesołych Świąt !

  Już czas się zatrzymać. Poszukać tego, co dla mnie najważniejsze. Przypomnieć sobie o dawno już zapomnianym.  Zdziwić się i zastanowić -  nad własnym szczęściem. Ucieszyć się, że mogę czerpać z życia pełnymi garściami. Że mogę nakryć stół białym obrusem.  Że znów otwieram szeroko oczy, żeby zobaczyć w nas cud zmartwychwstania.

*************************

Życzę wszystkim wspaniałych, rodzinnych Świąt Wielkiej Nocy ! 

*************************

Pozdrawiam - M.

Stół

 

Ten w  kuchni. Taki zwyczajny. Mocno w naszym domu wielozadaniowy. Na wspólną rozmowę i na tłumaczone przy mieszaniu łyżką życie. Na naprawiany właśnie  komputer i dwa monitory do śledzenia jakże ważnych w zero - jedynkowym kodzie zmian. Na wspólne przepychanie się wystającym poza talerz łokciem. Rozwiązywanie w niekoniecznie pokojowej atmosferze zadań z matematyki i atomy chemicznych ( po )wiązań krążących między nami. Na radość z powodu niespodziewanych od losu prezentów. 

 
Na gorycz niechcianych porażek. I na obierane w biegu ziemniaki. Męskie śrubki, cynę do lutowania, mocno przytulone do blatu imadło i na odkładane w czasie te najpilniejsze projekty.

 Miejsce na chwilę odpoczynku przed kolejnym biegiem na przełaj przez nasze  życie. Na  rodzinne mediacje i nie zawsze sprawiedliwie rozstrzygane spory. Na moje tak ważne tutaj - z toczącymi się pomiędzy talerzami wspólnymi rozmowami i z tłumaczonym przy mieszaniu łyżką życiem.

 Pozdrawiam - siedząca właśnie przy stole M. 

 

Przegląd prasy

Ogłoszenia raczej nie -  drobne. Kupię, sprzedam. Odnajdę. Kupię - bodziec do dużych zmian  - wreszcie na plus i bez destrukcji  ujętej w planach spisanych na przyszłość i na bliskie jutro. Dawno temu podcięte skrzydła, które już zapomniały, jak latać i straciły niemal wszystkie pióra przylepione na roztopiony wosk. Drogę do celu - koniecznie na skróty, żeby było szybciej i bez zbędnych ceregieli. Słowa, które wciąż się spóźniają. Sprzedam - na pewno tą męczącą na dłuższą metę obojętność. Samotność wśród bliskich i drzwi szczelnie zamknięte na potrzeby innych. Bezwzględnie odebraną bliskość, czas niekoniecznie dzielony na dwoje. Nieporozumienia, które wcale nie chcą być wytłumaczone, kłótnie i upór skutecznie oddalające od siebie. Miłość bardzo własną i niebezpodstawny żal. Odnajdę - plaster na rany celnie i z rozmysłem zadawane. Chwilę czyjejś uwagi w środku rozkrzyczanego dnia. Radość życia pilnie w tej chwili poszukiwaną. Wewnętrzną siłę i odporność. Chęć do ciągłego próbowania od nowa.

********************

Przegląd  prasy. Kilka stron kiepskiego papieru. Wcale nie takie błahe -  drobne / ? / ogłoszenia.

Pozdrawiam - M.

PS - A  z innej już zupełnie rubryki - moja O. została laureatką konkursu z języka angielskiego dla gimnazjalistów. Wymarzone liceum jest w zasięgu ręki. W ostatnią sobotę marca jeszcze bierzmowanie obojga dzieci, po świętach  - egzaminy gimnazjalne. Do ogłoszeń powinnam chyba dopisać : kupię - stalowe nerwy i  święty spokój.

Bardzo cicha noc

Teraz już wiem, że Bóg się rodzi w absolutnej ciszy. Tej wewnętrznej. Wtedy, gdy panuje naprawdę bardzo cicha noc. W pełnych emocji słowach. W uśmiechu i  zrozumieniu. W braku pośpiechu i w spokoju. W przełamanym z drugim człowiekiem opłatku i  w białych okruszkach życzeń w dłoni.

Przy stole nakrytym obrusem i dobrym słowem. We wspólnie śpiewanej kolędzie. Wtedy, gdy skraca się odległość między ludźmi budowana codziennie  zapominanym uśmiechem i dawno  nieokazywaną miłością.

*********************

Gdy udało mi się  postawić ostatnią kropkę nad szykowaną wieczerzą, gdy zapanowała bardzo cicha i bardzo  święta noc, gdy wszyscy pasterze udali się już do szopy, a  aniołowie wyśpiewali "gloria in excelsis Deo" - wtedy  przyszło prawdziwe Boże Narodzenie.

Pozdrawiam  - M.   ...  i posłuchajcie -->  klik  !

*******************

PS - do  stroików wykorzystałam grafikę Karmelki z bloga Karmelowa Kraina.  Zajrzyjcie koniecznie, Karmelka szyje śliczne poduchy ! --> klik !

*******************

Czas przeszły

Zmęczeni słońcem i przewidywalnością dnia, w obawie przed godzinami spędzonymi wyłącznie na plaży -  wsiadamy do samochodu. Ruszamy w kolejną podróż po Chorwacji. W poszukiwaniu tego, co urzeka nas najbardziej - urokliwych, wąskich uliczek i ich niezwykłego klimatu . Wyjeżdżamy z wyspy. Pokonujemy kilka dobrze znanych już ciasnych zakrętów, mijamy piekarnię i  stragany pełne dojrzałych warzyw i owoców.

Spędzamy kilkanaście minut w korku, zanim uda nam się przejechać przez most łączący Ciovo i Trogir. Wreszcie ruszamy w drogę. 

Przemierzamy trasę  Marina - Rogoznica - Primoszten - Brodarica - i wreszcie - Szibenik. 

Przed nami centralna Dalmacja, ujście rzeki Krka. Wzgórza porośnięte oliwkami, winoroślą, przywiezionymi przez Rzymian zaroślami makii i ...  Szibenik, najstarsze miasto założone przez rdzennych Chorwatów w IX wieku na wschodnim wybrzeżu Adriatyku. Osada rybaków i piratów, niemy świadek konfliktu zbrojnego między Bizancjum a Wenecją. 

Wreszcie jesteśmy na miejscu. Skwar sierpniowego dnia oblepia skórę. Brakuje powietrza. I tylko świadomość tego, co za chwilę będziemy mogli zobaczyć, sprawia, że nie uciekam z powrotem  do klimatyzowanego wnętrza samochodu.  Zabieramy ze sobą wyłącznie to, co naprawdę niezbędne - aparat  i  przewodnik.

 Przez chwilę w skupieniu przeglądamy  mapy, na których szukamy drogi prowadzącej do średniowiecznej starówki. Smaku Chorwacji.

 

 

Pnąc się coraz wyżej, pokonujemy niezliczone serpentyny schodów i brukowane uliczki starego miasta. Wokół nas idealna harmonia tradycji i natury, niespotykany spokój i cisza.

Ciasna zabudowa średniowiecznych, wysokich  budynków z białego wapienia przynosi ulgę, rzucając zbawienny cień.  Co chwilę przysiadamy na rozgrzanych, kamiennych schodach i progach domów. I na szczęście znajdujemy to, czego szukaliśmy, bo mimo dokuczliwego gorąca kluczymy między wąskimi przejściami wypełnionymi po brzegi czasem przeszłym.

Zaledwie kilka minut spędzamy na szczycie wzgórza, skąd podziwiamy panoramę miasta. Skwar  zmusza nas do zejścia w dół. Śliskie, błyszczące schody prowadzą nas ponownie w głąb miasta. 
 

W pewnej chwili między  rdzawymi dachami domów dostrzegamy kopułę Katedry św. Jakuba z XV wieku. Jeszcze tylko kilka wyjątkowo wąskich i stromych stopni .... i...

.... stoimy przed bramą główną  niezwykłej bryły zbudowanej wyłącznie z kamienia.

Szukając chłodu siadam u stóp jednego z lwów pilnujących wejścia do środka katedry i wsłuchuję się  w rozmowy turystów mówiących wszystkimi językami świata. W upał. Przyglądam się ludziom, ich twarzom, dłoniom i emocjom. Przeglądam się w nich. I nagle odkrywam, że jesteśmy jednym - niemym zachwytem. Niedowierzaniem i podziwem. Zaskoczeniem i  oczarowaniem.

Patrzę na   posągi Adama i Ewy, na dwuskrzydłową bramę portalu obrazującą życie Jezusa, figurę św. Michała zabijającego smoka. Chłonę każdy detal, dotykam śliskiego kamienia, by jeszcze lepiej zapamiętać wszystko, co mnie otacza.

Fotografuję rzeźby ludzkich głów, które  zdobią biegnący w połowie wysokości katedry fryz. Patrzę odważnie w śledzące  każdy mój ruch kamienne oczy. Zatrzymuję w kadrze grymas. Zaskoczenie i  strach, radość i zadumę.

 

Zmęczeni kilkugodzinnym marszem zmierzamy w stronę pobliskiej cukierni, by choć na moment odpocząć od palącego słońca. Ochłonąć z emocji i utrwalić w sobie każdy oglądany przed chwilą szczegół. Uśmiechnąć się do siebie na myśl o kolejnym chorwackim oczarowaniu.

 Pozdrawiam - M.

 ******************

Posłuchajcie - klik !