Toaleta, czyli kręta droga do komfortu

Nareszcie jest, choć kompletnie pod prąd i wbrew blogowej modzie.  Biała. I trochę szara też.

  

 Z dużym lustrem. Z cudem znalezioną umywalką, która koniecznie musiała być bezotworowa, naprawdę mała i na dodatek wisząca. Z pieczołowicie dobieraną baterią, żeby broń Boże wylewka nie okazała się za długa. Syfonem bez żadnych sztukowanych zakrętów i dodatkowych niespodzianek. Z obiecanym mojemu M. planem Nowego Jorku, żeby już całkiem było surowo i po męsku, tabliczką skierowaną na drugą stronę lustra, że to jednak tędy, i ciągle brakującym metalowym koszem na wszelki zapas i niespodziewany przypadek. 

Z istniejącymi wyłącznie na liście "Do pilnego kupienia" uchwytami, szczotkami i dozownikami. Podliczonymi kosztami, straconymi nerwami do fachowca, co to zawsze wie lepiej, a potem i tak trzeba skuwać płytki i zamawiać drugie lustro. Z opaską od ościeżnicy trzymającą się na razie i na słowo honoru, fugą do uzupełnienia, brakującym progiem i wielkim apetytem na ciąg dalszy remontu. Ale jest, choć bez modnych płytek przypominających wymarzoną już dawno cegiełkę.

Z mieszkania wciąż w stanie remontu gorąco pozdrawiam - M.
 

 

*******************

PS - Zrobienie zdjęć sprawiło mi sporo trudności - pomieszczenie jest tak małe, że uchwycenie czegoś to prawdziwy wyczyn...

Zwykłe co dzień

 Piąta rano.  Byle jak rozmazana na powiece baza rzucająca cień na jeszcze śpiące oko. Szum czajnika i niewyraźne pomrukiwanie zapchanego kawą ekspresu.

 

 

Moje zwykłe co dzień  - rozpoczynane po ciemku i na palcach w środku pochrapującego przez sen domu. Z naprędce zaplanowanym prawie  że  na gwoździu obiadem . Z odwołaną  mimo bólu zęba i wbrew zdrowemu rozsądkowi wizytą u dentysty . 

 

Z permanentnym zmęczeniem przytulanym do ciepłego koca w rogu bezpiecznej kanapy. Z trzecią w ciągu dnia kawą. 
  

 
 

Nieświeżym już chlebem. Zerwanym sznurkiem od suszarki. Rozciętym nie wiadomo gdzie palcem. Zapomnianym w zamrażalniku zamarzniętym na kość od schabu mięsem. Wciąż niekupionym  z przyczyn kompletnie niewiadomych repetytorium do angielskiego. Mandatem za niezgodne z niewidocznym znakiem parkowanie.

 

Moje zwykłe co dzień. Szeleszczące skasowanymi biletami w kieszeni - cierpliwie odliczającymi upływ zabieganego czasu.

 Pozdrawiam - M.

 

 

Grzech zaniechania

Najcięższy. Popełniany w codziennym zabieganiu. W zdenerwowaniu - z powodu naczyń pozostawionych na kuchennym stole i nieschowanych po spacerze butów. W pośpiechu zwykłego dnia. W wyznaniu odłożonym na nigdy. W pomyślanym geście.
Każdego dnia staram się niczego nie zaniedbywać. Nie liczyć na to, że kiedyś jeszcze zdążę. Nie zatrzymywać w sobie słów i nie wznosić muru niedopowiedzeń i żalu. Nie krzyczeć znakami zapytania wynikającymi z tego, że po prostu  nie chce mi się zrozumieć. Nie mnożyć tego, co złe i nie dzielić włosa na czworo, by koniecznie postawić na swoim. By nie żałować, że zabrakło mi czasu na bliskość i wyrozumiałość. By nie okazało się, że między nami jest już o jedno słowo  za daleko. Że  pozostało tylko posypywanie solą bólu. Mam jednak wrażenie, że coraz częściej przegrywam i  jednak popełniam grzech zaniechania. Odpuszczenia /sobie /, zwolnienia /siebie/ z obowiązku dbania i zabiegania. A tymczasem codzienność sprytnie maskuje kruchość wszystkiego, co tak dla mnie cenne. Daje złudzenie trwałości i 100 % gwarancji - na zdrowie, na bliskość. Na kocham cię. Na radość i rytualną powtarzalność słów i gestów. Na wszystko, co stanowi moje sacrum. A przecież wystarczy tylko chwila, by teraźniejszość zamieniła się w przeszłe i już dokonane. Przypominane chybotliwym płomieniem zapalonego znicza.

Pozdrawiam - M.

 

Na jesienne chłody

Jesień szeleści pod stopami kolorami liści. Pachnie dymem z ogniska. Rozleniwia. Zwalniam bieg. Coraz więcej spraw wypełnia listę rzeczy ważnych i do zrobienia. Posegregować papiery ? Jutro. Oberwać zeschnięte liście pelargonii ? Zdążę. Zwijam się w kłębek i nakrywam kocem głowę. Jest ciepło i bezpiecznie. Nawet kłótni dzieci nie słychać aż tak bardzo. I niech tak zostanie. Od soboty tuż obok kanapy stoi wielki kosz . Z dodatkowym kocem i miękką poduszką. Wystarczy sięgnąć ręką. A kiedy się już sięgnie, od razu robi się jeszcze ciszej. Już próbowałam. Naprawdę działa.

Pozdrawiam - M.

PS - bardzo wszystkim dziękuję za przemiłe komentarze pod ostatnim postem : )

Botanique Edition

Kiedy kupuję coś nowego do domu, rzadko myślę o konkretnym miejscu. A potem zaczynam wędrówkę po różnych kątach i zakamarkach. I próbuję. Przymierzam. Coś dostawię, coś przełożę. Ostatecznie okazuje się, że nowy nabytek bezbłędnie wpisuje się w klimat domu i wygląda tak, jakby był tu od zawsze.   Myślę wtedy - nowy ?  Nie, nasz. Domowy.

 Zupełnie tak samo było z lampką oliwną od Lene Bjerre. Kremowobiałe spękane szkliwo, brunatny brzeg. Do tego czarne, stylizowane litery i metalowy kapturek na knot zawieszony na krótkim łańcuszku.

Stoi na kamiennej tacy. Obok trzy części felietonów Umberto Eco , ulubione czasopisma i metalowy wygaszacz do świec.  Myślę sobie - nowa ? Nie, nasza. Domowa.

Pozdrawiam - M. 

PS - Witam serdecznie wszystkich nowych obserwatorów, podczytywaczy i odwiedzających incognito ; ) Cieszę się, że jesteście     : ) Przypominam o candy !  (  <--- klik )

Zapach lata

Jak pachnie lato ? Nie ma prostej odpowiedzi. To tak jak z definicją szczęścia. Dla każdego będzie ono czymś innym. 

A lato ? Czy ma jeden zapach ? kolor ? smak ?  Moje lato pachnie skoszoną trawą. Ma barwę soku z jagód wypływającego z gorących pierogów. Brzmi śpiewem kosa. Zachwyca koncertem świerszczy i miarową muzyką deszczu. Od kilku dni ma jeszcze barwę i zapach lawendy. Moje lato stoi teraz w emaliowanym dzbanie i cieszy wyraźnie wyczuwalnym zapachem.

 

 Pozdrawiam - M.

PS -  Przypominam o trwającym do końca lipca przecierkowo - postarzanym candy. Zapraszam : )

Nie szkodzi

 I znowu pada. Nawet nie pada, tylko leje ! Ale nie szkodzi. Poprawiam nastrój zapalonymi świecami. Słucham ulubionej muzyki, przeglądam gazety. I ładuję akumulatory. Sklejam środek pogruchotany w ciągu tygodnia. Przez ludzi i stres. Przez cudzą złość i brak wrażliwości. Pada ?  Nie szkodzi. Taki dzień może być jaki tylko chce. Byle wolny od pracy  i bezpieczny w moich czterech ścianach: )

To już  kolejna burza w ciągu ostatnich dni. Majowa. Gwałtowna. Marzył mi się ciepły wieczór z lampką wina na balkonie, ale może być i tak.

 W zasięgu ręki "Zielona mila" S. Kinga z zakończeniem zupełnie innym od filmowej wersji ( zaskakującym ! ), stos płyt z muzyką odtwarzaną wciąż na nowo ( Enya, Mozart, koncerty fortepianowe Chopina, Pachelbel ). Notes pełen  pomysłów. Tych opisanych i tych narysowanych. I wyciętych z gazet też. Czekających cierpliwie na realizację.

 Spokój. Brak pośpiechu. Uśmiech. Czułość i dotyk.

A że pada ? Niech pada. Nie szkodzi.

Pozdrawiam - M.

 

Tablica

Ostatni post pisałam pełna  rozterek i znaków zapytania. Odważyć się, czy nie ? Głowa aż trzeszczy od wątpliwości ( " pewnie będą dużo lepsi... "), brak wiary w siebie ( " z czym do ludzi?! ...") i najgorsze  -  strach, jeśli się uda  ( " ... i co wtedy?!... " ). Ale dzięki Wam  już wiem. Wiem , że " strach jest najgorszym doradcą człowieka", że " do odważnych świat należy" i że " nie mogę pozwolić, żeby strach zamykał przede mną drzwi do spełnienia marzeń" . Dziękuję : )
Zabieram się na serio do pracy, choć czasu u mnie jak na lekarstwo. Ale nie szkodzi, do 30 sierpnia zdążę na pewno.  Na razie wysłałam zdjęcie do " Werandy " (  można jeszcze zagłosować do 3 czerwca  ) . Brałam już udział w podobnym konkursie w ubiegłym roku, ale  postanowiłam spróbować raz jeszcze, bo - " próbując NIC nie tracisz, a możesz zyskać". Więc spróbowałam .



I jeszcze tytułowa tablica. No właśnie.  A na tablicy ? Myśl Marka Twaina, stworzona chyba specjalnie z myślą o takich ludziach, jak ja. Bardzo a ' propos i na temat. Bo dodaje sił i wiary w siebie. Bo nie pozwala wątpić . Przyniósł ją dziś listonosz.

"Za dwadzieścia lat bar­dziej będziesz żałował te­go, cze­go nie zro­biłeś, niż te­go, co zro­biłeś. Więc od­wiąż li­ny, opuść bez­pie­czną przys­tań. Złap w żag­le po­myślne wiat­ry. Podróżuj, śnij, od­kry­waj."

Pozdrawiam - M.

PS - Za miesiąc zaczynają się wakacje , świetna okazja do zabawy :)  Pomyślałam o candy - wakacyjnym cukiereczku w nieco "odrapanej" konwencji. Segregator?  herbaciarka ? pudełeczko na płyty? a może  taca?

 

Hortensja

 
Moja zabawa w ogrodnika pomału dobiega końca. Większość roślin jednorocznych już zasadziłam, odświeżyłam donice, iglaki dostały odpowiedni nawóz. Jeszcze tylko poduchy na fotele  i zagospodarowanie stolika.

Mam dwie odmiany hortensji. Nareszcie ! Płatki jednej z nich są całkiem gładkie na brzegach, drugiej - karbowane. Obie wyglądają zjawiskowo. Problem w tym , że tak mi dobrze z nimi , że nie wystawiłam ich jeszcze na balkon. Pasują jakoś tak ... albo mnie z nimi tak majowo.

Pozdrawiam - M. (  niecierpkom też tak jakoś niespieszno na powietrze... )