A nadzieja znów wstąpi w nas

Czasami tak trudno znaleźć w sobie te najlepsze ze słów. Czasami myśli uparcie uciekają do tego, co tak przyziemne.

Już dziewiętnasta? Musi wziąć leki. Żeby tylko zjadła. Dobrze, że chociaż tej grzybowej całkiem spora miseczka.  I wcale nie ma już  znaczenia   żaden karp czy inne pierogi, tylko ta cisza, która  huczy we mnie niepokojem mimo tego, że to przecież święta noc.

Jak poradzić sobie przy wigilijnym stole ze światem, który tak nagle przewrócił się nam do góry nogami? Jak znaleźć siłę na okopanie szańców, uspokojenie myśli i przygotowanie logicznego planu działań?  Bo przecież kto jak kto, ale ja muszę mieć tą siłę właśnie, no i jeszcze pewność, że zmierzamy w naprawdę dobrym kierunku.

Bo przecież tyle jeszcze  przytuleń i rozmów przede mną. Słuchania o  Jej  planach na dorosłe życie i udzielania odpowiedzi na trudne pytania. Porad i sałatek szykowanych na imprezy z paczką.  I  świąt -  z tymi najważniejszymi na świecie życzeniami -  zdrowia.

Pozdrawiam - M.

PS - dziękuję za życzenia świąteczne!   ❤

Hello 2016 !

 

Dziś z wielkim uczuciem ulgi zamknę  drzwi za summą niedobrych dla nas zdarzeń.  Jak nigdy  - dokonam rachunku minionych dni i uśpionego po drodze sumienia. Mądrzejsza o doświadczenia ostatnich dwunastu miesięcy poszukam straconego gdzieś czasu, by już za chwilę  oddać go nam z nawiązką. Kolejny  raz z pokorą przekartkuję niezapisany jeszcze życiem  kalendarz. Ale jak zwykle - niczego nie zaplanuję. Nie spiszę też listy życzeń ani noworocznych postanowień, by nie zaskakiwać losu swoimi planami. By nie stawiać go w głupiej sytuacji. Że czegoś się znowu nie da, bo to  pod prąd 
i  wbrew  życiu. Że to nie tak. 

  

Poszukam za to dobrych chwil. Przez kolejny rok postaram się oswajać dalej naszą codzienność. Pamiętać o tej szynce -  że oczywiście ma być bez skórki.  Że pomidor na kanapce to niekoniecznie, i że jak tosty na śniadanie, to jak zwykle bez ogórka. Pamiętać, że czas trzeba dzielić tylko na ten  dokonany i  niedokonany, a najlepiej to na nasze czworo. Stale szukać  wszystkich smaków  naszego życia. Pilnować, by niebo  nie runęło nam na głowę w chwili największego nieszczęścia. A nawet, jeśli przyjdzie mu nagle  do głowy, żeby jednak runąć  -  to postaram się  znaleźć sposób, żeby je podnieść.
I nas pod tym niebem też.

********************* 

Życzę Wam pięknej codzienności w  Nowym Roku !

 ********************* 

Pozdrawiam serdecznie - M.

 

 **********

PS - ten fenomenalny kalendarz na 2016 rok znajdziecie tu ---> klik ! 

 

Poza zasięgiem

 
 Od kilku dni przytulam się do bezpiecznego domu. Łykam święty spokój w gorzkich tabletkach przepisanych mi  na zdrowie i w obronie przed "leukocytami w setkach" z niepokorną florą bakteryjną.

Nie mogę dogonić  samej  siebie  w potwornym rozchwianiu i dezorientacji wywołanej 400 miligramami wykupionej na receptę norfloksacyny.

Walczę jednocześnie z okropnie ciężką głową. Z ciszą bezwzględnie huczącą mi gdzieś w środku rozbieganych myśli. Nie mogę sobie  znaleźć miejsca od nadmiaru chęci, niedokończonych działań i niezapisanych jeszcze zdań.

 Od przerwy w pisaniu. Od niewygodnych chwil i mało pozytywnych zdarzeń. Toksycznych znajomości, od których nie sposób uciec. Na szczęście chwilowo jestem poza zasięgiem. Ludzi, zdarzeń i emocji. Nieczynne z powodu L4. Do odwołania.

Z nadzieją na rychły powrót do zdrowia pozdrawiam - M.

 
********************

Nareszcie mam lampę ! Dużą, ciężką i bardzo industrialną. Czarną. Nisko zawieszoną. Kontrowersyjnie zaczepną dla przechodzących obok głów :P

 ********************

PS - 20 listopada ukaże się kolejna płyta Enyi. Nie mogę się już doczekać ! Posłuchajcie singla promującego nowy krążek --> klik !

Zwykłe co dzień

 Piąta rano.  Byle jak rozmazana na powiece baza rzucająca cień na jeszcze śpiące oko. Szum czajnika i niewyraźne pomrukiwanie zapchanego kawą ekspresu.

 

 

Moje zwykłe co dzień  - rozpoczynane po ciemku i na palcach w środku pochrapującego przez sen domu. Z naprędce zaplanowanym prawie  że  na gwoździu obiadem . Z odwołaną  mimo bólu zęba i wbrew zdrowemu rozsądkowi wizytą u dentysty . 

 

Z permanentnym zmęczeniem przytulanym do ciepłego koca w rogu bezpiecznej kanapy. Z trzecią w ciągu dnia kawą. 
  

 
 

Nieświeżym już chlebem. Zerwanym sznurkiem od suszarki. Rozciętym nie wiadomo gdzie palcem. Zapomnianym w zamrażalniku zamarzniętym na kość od schabu mięsem. Wciąż niekupionym  z przyczyn kompletnie niewiadomych repetytorium do angielskiego. Mandatem za niezgodne z niewidocznym znakiem parkowanie.

 

Moje zwykłe co dzień. Szeleszczące skasowanymi biletami w kieszeni - cierpliwie odliczającymi upływ zabieganego czasu.

 Pozdrawiam - M.

 

 

Pocztówka z wakacji - Wiedeń. Podejście drugie, nieuzupełnione

Pierwszy dzień podróży. Nocleg w  zabukowanym pokoju  za 600 kilometrów od domu na Fillgradergassse 4. Tuż obok starówki  z Katedrą św. Szczepana, kawiarnią Juliusa Meinla i sklepem z maleńkimi czekoladkami o smaku cesarsko - królewskiego Wiednia. 

Wysiadamy. Hotelowa recepcja. Krótka chwila na załatwienie niezbędnych formalności i znalezienie miejsca parkingowego. 

Wychodzimy. Kilka ulic dalej chowamy się przed ulewnym deszczem.

 Kompletnie przemoczeni wracamy do hotelu i szybko zmieniamy ubrania. Po chwili stoimy przed ozdobną bramą  prowadzącą do prywatnych  ogrodów rodziny cesarskiej
( Burggarten ). 

Przechodzimy obok usytuowanego na południe od Josefplatz   Neue Burga,  jednej z czterech części rezydencji cesarskiej Hofburg.

Skręcamy na prawo, by odnaleźć schowaną za  Neue Burgiem  szklaną  Palmenhaus ( Palmiarnię ) i  Schmetterlinghaus ( Dom Motyli ).  Przez małe szybki widać tylko plątaninę liści i gałęzi. Przylegająca do Palmiarni pałacowa kawiarnia świeci pustkami. 

Ruszamy dalej. Zewsząd słychać stukot końskich kopyt przemykających przez ulice

 dorożek.

 

Idąc wzdłuż ulicy docieramy do budynku Wiedeńskiej Opery Narodowej, należącej do elitarnego grona największych i najpiękniejszych scen operowych świata. Szkoda, że nie trafiliśmy na jeden z  letnich występów, które można obejrzeć na żywo. Wówczas - na pobliskim Herbert von Karajan Platz ,  na specjalnie ustawionych olbrzymich ekranach -  można oglądać popisy największych sław.

Przez małą chwilę ulegam czarowi tego miejsca. Czuję niepowtarzalny klimat cesarko - królewskiego Wiednia kołysanego rytmem Straussa. Wyobrażam sobie dawny przepych i atmosferę bulwaru Ringstrasse, doroczne bale organizowane niezmiennie od 1877 roku w budynku Opery, koncert filharmoników wiedeńskich  pod batutą Andre Rieu.

Kilka metrów dalej przyłączamy się do tłumu gapiów przysłuchującego się ulicznemu koncertowi. 

Zmierzamy w kierunku Platz Graben. Wokół nas nieustanny gwar rozmawiających ludzi, zapach parzonej kawy.

Podchodzimy pod otwartą bramę Katedry Świętego Szczepana. Zaglądamy do środka. Niebywały spokój i powaga tego niezwykłego miejsca sprawiają, że stoimy bez słowa, bojąc się zakłócić panującą tu atmosferę skupienia i wyciszenia. Zapalane przez przychodzących świece i cichy szept odmawianych przed ołtarzem modlitw każą nam zrezygnować z fotografowania wnętrza katedry. 

Obok katedry, tuż przed zamknięciem sklepu,  kupujemy maleńkie czekoladki w kartonowych  pudełeczkach. Pistacja, krem orzechowy, marcepan. Smak imperium.

Rozświetlone witryny  Habsburgergasse   i   Grabenstrasse patrzą na nas najnowszymi kolekcjami słynnych domów mody.

 

Przystajemy na chwilę na Platz Graben . Chłonę atmosferę miasta, słucham turkotu przejeżdżających nieopodal dorożek. Słucham muzyki ulicznych artystów. Bijącego serca Wiednia.

Zaczyna się ściemniać. Wracamy do bram Hofburga. Jeszcze tylko kilka przecznic. Zmęczeni kilkugodzinną  jazdą i  spacerem  po królewsko - cesarskim Wiedniu Franciszka Józefa, zasypiamy natychmiast.

   

Pozdrawiam - M.

********************

PS - O mojej pierwszej wizycie w Wiedniu można przeczytać tu ---> KLIK !