Czas przeszły

Zmęczeni słońcem i przewidywalnością dnia, w obawie przed godzinami spędzonymi wyłącznie na plaży -  wsiadamy do samochodu. Ruszamy w kolejną podróż po Chorwacji. W poszukiwaniu tego, co urzeka nas najbardziej - urokliwych, wąskich uliczek i ich niezwykłego klimatu . Wyjeżdżamy z wyspy. Pokonujemy kilka dobrze znanych już ciasnych zakrętów, mijamy piekarnię i  stragany pełne dojrzałych warzyw i owoców.

Spędzamy kilkanaście minut w korku, zanim uda nam się przejechać przez most łączący Ciovo i Trogir. Wreszcie ruszamy w drogę. 

Przemierzamy trasę  Marina - Rogoznica - Primoszten - Brodarica - i wreszcie - Szibenik. 

Przed nami centralna Dalmacja, ujście rzeki Krka. Wzgórza porośnięte oliwkami, winoroślą, przywiezionymi przez Rzymian zaroślami makii i ...  Szibenik, najstarsze miasto założone przez rdzennych Chorwatów w IX wieku na wschodnim wybrzeżu Adriatyku. Osada rybaków i piratów, niemy świadek konfliktu zbrojnego między Bizancjum a Wenecją. 

Wreszcie jesteśmy na miejscu. Skwar sierpniowego dnia oblepia skórę. Brakuje powietrza. I tylko świadomość tego, co za chwilę będziemy mogli zobaczyć, sprawia, że nie uciekam z powrotem  do klimatyzowanego wnętrza samochodu.  Zabieramy ze sobą wyłącznie to, co naprawdę niezbędne - aparat  i  przewodnik.

 Przez chwilę w skupieniu przeglądamy  mapy, na których szukamy drogi prowadzącej do średniowiecznej starówki. Smaku Chorwacji.

 

 

Pnąc się coraz wyżej, pokonujemy niezliczone serpentyny schodów i brukowane uliczki starego miasta. Wokół nas idealna harmonia tradycji i natury, niespotykany spokój i cisza.

Ciasna zabudowa średniowiecznych, wysokich  budynków z białego wapienia przynosi ulgę, rzucając zbawienny cień.  Co chwilę przysiadamy na rozgrzanych, kamiennych schodach i progach domów. I na szczęście znajdujemy to, czego szukaliśmy, bo mimo dokuczliwego gorąca kluczymy między wąskimi przejściami wypełnionymi po brzegi czasem przeszłym.

Zaledwie kilka minut spędzamy na szczycie wzgórza, skąd podziwiamy panoramę miasta. Skwar  zmusza nas do zejścia w dół. Śliskie, błyszczące schody prowadzą nas ponownie w głąb miasta. 
 

W pewnej chwili między  rdzawymi dachami domów dostrzegamy kopułę Katedry św. Jakuba z XV wieku. Jeszcze tylko kilka wyjątkowo wąskich i stromych stopni .... i...

.... stoimy przed bramą główną  niezwykłej bryły zbudowanej wyłącznie z kamienia.

Szukając chłodu siadam u stóp jednego z lwów pilnujących wejścia do środka katedry i wsłuchuję się  w rozmowy turystów mówiących wszystkimi językami świata. W upał. Przyglądam się ludziom, ich twarzom, dłoniom i emocjom. Przeglądam się w nich. I nagle odkrywam, że jesteśmy jednym - niemym zachwytem. Niedowierzaniem i podziwem. Zaskoczeniem i  oczarowaniem.

Patrzę na   posągi Adama i Ewy, na dwuskrzydłową bramę portalu obrazującą życie Jezusa, figurę św. Michała zabijającego smoka. Chłonę każdy detal, dotykam śliskiego kamienia, by jeszcze lepiej zapamiętać wszystko, co mnie otacza.

Fotografuję rzeźby ludzkich głów, które  zdobią biegnący w połowie wysokości katedry fryz. Patrzę odważnie w śledzące  każdy mój ruch kamienne oczy. Zatrzymuję w kadrze grymas. Zaskoczenie i  strach, radość i zadumę.

 

Zmęczeni kilkugodzinnym marszem zmierzamy w stronę pobliskiej cukierni, by choć na moment odpocząć od palącego słońca. Ochłonąć z emocji i utrwalić w sobie każdy oglądany przed chwilą szczegół. Uśmiechnąć się do siebie na myśl o kolejnym chorwackim oczarowaniu.

 Pozdrawiam - M.

 ******************

Posłuchajcie - klik !

Podróż sentymentalna

  Domy z grubego kamienia. Ceglany kolor dachów. Zapętlony gdzieś pomiędzy murami czas. Trogir. Wyspa położona na zachód od Splitu u podnóża Alp Dynarskich.

 

 

Niezwykła mieszanka stylów, która kolejny już raz robi na mnie ogromne wrażenie. 

  

Zostawiam za sobą hałas współczesnego miasta i stragany przekupek. Zaczynam kolejną wędrówkę w czasie.  Przechodzę przez Bramę Lądową - portal prowadzący do innego świata i ....  w jednej chwili  czuję się jak Alicja w Krainie Czarów po drugiej stronie lustra. 

 

Zanurzam się w gmatwaninie wąskich uliczek, gdzie nie obowiązuje czas teraźniejszy.

 

 

Mijam Kościół św. Jana, kaplicę św. Barbary, Pałac Rektora i Wieżę Zegarową. Podążam śladem historii. Czuję jej zapach. Dotykam przeszłości, gdy obejmuję dłońmi kamienną balustradę Miejskiej Loggi. 

 

  

  

Znowu tu jestem. Pamiętam doskonale ten gwar. Wiem, gdzie skręcić, by odnaleźć znajome zapachy. Pamiętam dotyk rozgrzanych murów, odgłos kroków na kamiennym bruku. Miejsca, gdzie zatrzymuje się czas. 

 

 

 

 
Na szczęście znam  to niezwykłe przejście łączące przeszłość z teraźniejszością, króliczą norę przenoszącą w inny wymiar. Świat po drugiej stronie lustra. Fascynujący. Na szczęście wiem, jak uciec od rzeczywistości.

    
Kolejny już raz ulegam magii tego niezwykłego miejsca, które za każdym razem pozwala odkrywać się  na nowo.

Z wyspy Ciovo gorąco pozdrawiam - M.

Cała wstecz

Uciekam. Od zgiełku dnia, od chaosu. Zalewu informacji i politycznych doniesień. Od ciężko dyszącego z powodu upału miasta. Od codzienności. Jadę tam, gdzie oszałamia i hipnotyzuje muzyka cykad. Do miejsca, które ma  smak  dojrzewających w upalnym słońcu oliwek,  zachwyca mariażem przeszłości i teraźniejszości. Ma uśmiech przekupek sprzedających  słońce zamknięte w dojrzałych owocach i zapach słonego morza.

 

Posłuchajcie koniecznie, jak brzmi  moja Chorwacja -  klik  ! Od tej muzyki zaczęło się moje chorwackie zauroczenie ( tu w wersji Gibonniego klik! ).

Pozdrawiam Was bardzo gorąco i ... do sklikania  - M.

Na trzecim piętrze

 

Balkon na trzecim piętrze, pod czterdziestką.  Z pełną autonomią, rządzący się swoimi prawami, żyjący po swojemu i w całkiem niezależnym od człowieka rytmie. Drwiący z aktualnych trendów mody. Zdefiniowany w kwestii doboru roślin i barw. Odprężający dzięki stale przekwitającej bakopie wymagającej codziennej uwagi i skupienia. Ze stale aktualnym marzeniem o domu. Z ogrodem, rzecz jasna.

Mój teren (bardzo) prywatny, bez wścibskiego flesza paprazzi i cennych rad wszystkowiedzącego sąsiada. Z miejscem na dobrą książkę i pełną swobodę nie tylko myśli. Z przygotowanym wywarem z czosnku - przeciwko mszycom i natrętnemu mączlikowi.

 Teren z odrobiną wikliny, ze złamaną czasem i słabym zabezpieczeniem bielą, przebarwioną na kolor limonki hortensją. Z małą doniczką zielonych rojników i dużym apetytem na morze.

 

Teren ze skończoną niedawno tacą -  Z okuciami i  widocznymi śrubami pomalowanymi na czarno. I napisem precyzyjnie nanoszonym cienkim pędzelkiem.

 

Z miękkimi poduchami od Magdy z Mile Maison ( zajrzyjcie koniecznie, sklepik naprawdę wart polecenia ! --> klik ), z gwarancją udanego  leniuchowania potwierdzoną własnoręcznym podpisem przez właścicieli sklepu.

Mój teren prywatny, na trzecim pietrze. Pod czterdziestką.

Pozdrawiam - M. 

PS. Trwa druga edycja konkursu Mojego Mieszkania na najpiękniej zaaranżowany balkon - zgłoście się koniecznie. Teraz Wasza kolej, trzymam  kciuki ! M.