Pocztówka z wakacji - Wiedeń. Podejście drugie, nieuzupełnione

Pierwszy dzień podróży. Nocleg w  zabukowanym pokoju  za 600 kilometrów od domu na Fillgradergassse 4. Tuż obok starówki  z Katedrą św. Szczepana, kawiarnią Juliusa Meinla i sklepem z maleńkimi czekoladkami o smaku cesarsko - królewskiego Wiednia. 

Wysiadamy. Hotelowa recepcja. Krótka chwila na załatwienie niezbędnych formalności i znalezienie miejsca parkingowego. 

Wychodzimy. Kilka ulic dalej chowamy się przed ulewnym deszczem.

 Kompletnie przemoczeni wracamy do hotelu i szybko zmieniamy ubrania. Po chwili stoimy przed ozdobną bramą  prowadzącą do prywatnych  ogrodów rodziny cesarskiej
( Burggarten ). 

Przechodzimy obok usytuowanego na południe od Josefplatz   Neue Burga,  jednej z czterech części rezydencji cesarskiej Hofburg.

Skręcamy na prawo, by odnaleźć schowaną za  Neue Burgiem  szklaną  Palmenhaus ( Palmiarnię ) i  Schmetterlinghaus ( Dom Motyli ).  Przez małe szybki widać tylko plątaninę liści i gałęzi. Przylegająca do Palmiarni pałacowa kawiarnia świeci pustkami. 

Ruszamy dalej. Zewsząd słychać stukot końskich kopyt przemykających przez ulice

 dorożek.

 

Idąc wzdłuż ulicy docieramy do budynku Wiedeńskiej Opery Narodowej, należącej do elitarnego grona największych i najpiękniejszych scen operowych świata. Szkoda, że nie trafiliśmy na jeden z  letnich występów, które można obejrzeć na żywo. Wówczas - na pobliskim Herbert von Karajan Platz ,  na specjalnie ustawionych olbrzymich ekranach -  można oglądać popisy największych sław.

Przez małą chwilę ulegam czarowi tego miejsca. Czuję niepowtarzalny klimat cesarko - królewskiego Wiednia kołysanego rytmem Straussa. Wyobrażam sobie dawny przepych i atmosferę bulwaru Ringstrasse, doroczne bale organizowane niezmiennie od 1877 roku w budynku Opery, koncert filharmoników wiedeńskich  pod batutą Andre Rieu.

Kilka metrów dalej przyłączamy się do tłumu gapiów przysłuchującego się ulicznemu koncertowi. 

Zmierzamy w kierunku Platz Graben. Wokół nas nieustanny gwar rozmawiających ludzi, zapach parzonej kawy.

Podchodzimy pod otwartą bramę Katedry Świętego Szczepana. Zaglądamy do środka. Niebywały spokój i powaga tego niezwykłego miejsca sprawiają, że stoimy bez słowa, bojąc się zakłócić panującą tu atmosferę skupienia i wyciszenia. Zapalane przez przychodzących świece i cichy szept odmawianych przed ołtarzem modlitw każą nam zrezygnować z fotografowania wnętrza katedry. 

Obok katedry, tuż przed zamknięciem sklepu,  kupujemy maleńkie czekoladki w kartonowych  pudełeczkach. Pistacja, krem orzechowy, marcepan. Smak imperium.

Rozświetlone witryny  Habsburgergasse   i   Grabenstrasse patrzą na nas najnowszymi kolekcjami słynnych domów mody.

 

Przystajemy na chwilę na Platz Graben . Chłonę atmosferę miasta, słucham turkotu przejeżdżających nieopodal dorożek. Słucham muzyki ulicznych artystów. Bijącego serca Wiednia.

Zaczyna się ściemniać. Wracamy do bram Hofburga. Jeszcze tylko kilka przecznic. Zmęczeni kilkugodzinną  jazdą i  spacerem  po królewsko - cesarskim Wiedniu Franciszka Józefa, zasypiamy natychmiast.

   

Pozdrawiam - M.

********************

PS - O mojej pierwszej wizycie w Wiedniu można przeczytać tu ---> KLIK !

... no to ruszamy !

... do naszych ulubionych miejsc. Na rozgrzaną słońcem plażę. Na wzgórza porośnięte winoroślą , zaroślami makii i oliwkami.

 

Po ciszę - wolną od jazgotu krzyczącej newsami codzienności - i  czas - odmierzany jedynie wschodami i  zachodami słońca. 
 

Pozdrawiam i ... do sklikania za 1300 kilometrów ! - M.

Sezon letni

Sezon letni w kolorze black & white. Na balkonie. Z kapryśną pogodą. Rozgrzany palącym słońcem i wystraszony gwałtownością mało emocjonalnych burz.

Absolutnie niezależny od nastrojów i kaprysów. Pachnący poranną kawą i szeleszczący kartkami kolorowych czasopism. Z dystansem do ciągłej gonitwy pędzącej tuż za metalową barierką balkonu.

 

 

Z pełną listą kulinarnych szaleństw do ugotowania już wkrótce, a najlepiej to już od jutra.  I niespraną plamą po truskawkach na ulubionej koszulce.

 

Z obietnicą letniej przygody zatrzymaną w kadrze wakacyjnego aparatu. Pogryzioną z nadmiaru wolnego czasu papierową słomką pływającą w zimnej lemoniadzie i przygotowanym do podróży przewodnikiem.

 

Bez pośpiechu.

 Mój sezon letni ? Wiadomo, na balkonie. W moim miejskim ogrodzie na trzecim piętrze. W kolorze black & white z małą dawką zieleni. Uśmiechnięty.

Z balkonu na trzecim piętrze pozdrawiam - M. 

*************

PS - czas zacząć pakować walizki. W najbliższy poniedziałek wyjeżdżamy na Ciovo. Jeszcze tylko uporamy się z jelitówką...

*************

Poduchy - Kokon Home

Buddha, sztuczny róg, marokańskie miseczki - HouseShop

Latarnia,  szklane pudełka - Agnetha. Home

Uroda życia

Uroda życia ?  To porządek  -  rzeczy, spraw i ludzi. Metafizyka naszej codzienności. Ład niezależny od zewnętrznych zawirowań i chwilowych problemów. To stały punkt odniesienia dający poczucie bezpieczeństwa. Zwyczajne  dzień dobry  tak bardzo potrzebne, żeby zacząć kolejny dzień.   

To też porządek codziennych rytuałów - przecedzony przez sitko kapuśniak  w dymiącym zupą talerzu i pomidor ściągany z każdej kanapki. Podkradana mi co wieczór pasta do zębów i ulubiona piżama ze spodenkami w czerwono - szarą kratkę, która od dawna jest  już za mała, ale nie wyrzucaj mi jej jeszcze mamo. To wspólnie spędzany czas, kiedy możemy uczyć się siebie na nowo. Uśmiech na przepraszam.  


 ************************

Mój przepis na  życie ? Szeroko otwarte oczy, poczucie spełnienia, szczęście odnajdowane w zwykłej codzienności.  Proste ! 

 A teraz, kiedy już o tym wiem, jestem w pełni gotowa do smakowania słodko - gorzkiej  urody życia.

Pozdrawiam - M. 

Upał

Gorące powietrze niemal parzy skórę. Rozgorączkowany oddech ulicy wdziera się przez szczeliny okna. Krąży między chłodem domu  a  spoconym zapachem miasta. Ciężkie od letniego skwaru powieki nie reagują wcale na kolejny łyk kawy, a nieruchawa zakładka wciąż tkwi w tym samym miejscu zwarzonej temperaturą fabuły.

 Zawieszona w upale nie otwieram jeszcze żadnego z pełnych  zabytków i turystycznych ciekawostek przewodników. Na razie podróżuję w myślach. Wytyczam nowe trasy prowadzące mnie gdzieś na drugą stronę mapy. Bez ograniczeń i ze 100% zniżką na bilet wstępu na mój wakacyjny szlak. Tam, gdzie cisza huczy cykadami, a gorące powietrze niemal parzy skórę.

W  upalny poranek pozdrawiam - M. 
 

Deficyt

Nawet nie wiem, kiedy kalendarz zatoczył koło i znów ziemia dyszy bogactwem  smaków i kolorów czerwca. Czas wciąż przechodzi obok i mimo mnie. Zaznacza swoją obecność  krótkimi rękawkami dziecięcych koszulek zostawianych mi każdego wieczora do prasowania, bo znów mówili mamo, że będzie ciepło.  Odmierza swój  upływ   przesyłanymi zestawieniami i raportami. Kolejnymi zebraniami, posiedzeniami i zgłoszonymi nie wiadomo po co wnioskami. Gotowymi posiłkami kupionymi gdzieś " na mieście ", bo przecież znów mam tyle do zrobienia, że z obiadem to już na pewno nie dam rady. Wykreślanymi ze specjalnej listy z nagłówkiem " koniecznie to do "  - załatwionymi do końca sprawami. Uczuciem ulgi, że świadectwo z czerwonym paskiem  - warte w sklepie co to podobno nie dla idiotów blisko 100 zł i status laureata konkursu przedmiotowego -  pozwala na zachowanie zimnej krwi i matczyny  święty spokój. Niezależnie od zawirowań procesu rekrutacyjnego. O maturze międzynarodowej O. i jej konsekwencjach pomyślę za trzy lata. Na razie muszę się skupić na odbudowaniu mocno nadszarpniętych zasobów własnych. Deficyt czasu bardzo dał mi się we znaki. Pora na wakacje.

Pozdrawiam - M. 

Czerwiec od kuchni, czyli łosoś w papilotach ze szparagami

 Kiedy męski smak stanowczo odmawia współpracy ze schabowym, a pierogi okazują się zdecydowanie za mało ruskie; gdy mielony jest jakiś suchy, a ogórkowa wcale nie smakuje jak u mamy - to znak, że za chwilę kuchnia będzie świadkiem  znaczących zmian . Wtedy w mężczyźnie do głosu dochodzi instynkt łowcy. Zaczyna się polowanie. Najpierw na ten najbardziej pożądany przepis. Potem na wyobrażenie smaku. W końcu - na towar spoczywający na sklepowej półce.

Gdy polowanie w sklepie okaże się na tyle skuteczne, że bez obaw o stratę honoru mężczyzna może powrócić do miejsca zamieszkania -  rozpoczyna się etap przygotowań. Strzelania, tłuczenia / się / i  pobrzękiwania. Przeszukiwania  szafki z przyprawami i komentowania - no i po co ci jeszcze jedna torebka z liśćmi laurowymi ?! Znowu papryka słodka? A soli to już nie ma ?  Szukania wszystkich potrzebnych narzędzi. Otwierania butelki z białym winem, bo przecież bez tego to gotowanie wcale  nie wychodzi. Co potem pozostaje  mężczyźnie ? Proste, włączyć komputer, znaleźć odpowiednią stronę z przepisami i ... gotować !

No i tu pojawia się problem. Wcale nie ten techniczny, jak zdjąć skórę z łososia, chociaż ręce się ślizgają i trudno utrzymać nóż. Wcale nie związany ze sposobem  zawijania papilotów z folii aluminiowej. Mężczyzna potrzebuje pomocy w kwestii poszukiwania straconego gdzieś smaku, o którym przecież w przepisie  nie ma nawet słowa ! Wtedy w ruch idą sprawdzone mieszanki i szczypty. Własne pomysły i wypróbowane połączenia. Te same, które doprowadziły do buntu męskiego smaku w kwestii schabowego czy ogórkowej. Tu jednak -  w towarzystwie upolowanego przez mężczyznę towaru - stają się prawdziwym objawieniem kulinarnym...

Kiedy mężczyzna jest już usatysfakcjonowany smakiem, a męskie ego zostało wystarczająco połechtane, zaczyna się etap komponowania dania i przygotowywania go do obróbki termicznej. W tym celu mężczyzna kilkakrotnie upewnia się, że jego danie wygląda identycznie, jak na załączonym do przepisu obrazku i cierpliwie czeka na koniec sesji zdjęciowej. Sprawdza też, jaką temperaturę należy ustawić w piekarniku, pilnuje, żeby przygotowywany przez żonę serowy sos do szparagów był wystarczająco odpowiedni i nie zepsuł jego dania.

Kiedy mężczyzna zasiada z rodziną do stołu i serwuje swoje nowe odkrycie kulinarne, wtedy przychodzi czas na  najważniejsze - recenzję. I  jak to zwykle bywa - po prostu - rewelacja, przy której zwykły schabowy, suchy mielony i ogórkowa, co to wcale nie smakuje, jak u mamy - nie mają żadnych szans.

 A kiedy już usatysfakcjonowany mężczyzna wstanie od stołu, wtedy sfrustrowana i wątpiąca w swój talent kulinarny kobieta  może się zająć posprzątaniem kuchni. Klnąc siarczyście pod nosem z przerażeniem odkryje, że stan usatysfakcjonowania mężczyzny kiedyś minie i cały ten proces zacznie się od nowa ... Bo przecież za jakiś czas męski smak znów stanowczo odmówi współpracy ze schabowym, a pierogi okażą się zdecydowanie za mało ruskie. To będzie znak, że  kuchnia kolejny raz będzie świadkiem  znaczących zmian ...

Pozdrawiam - M.

********************

Niezbędne składniki :

• łosoś
• głodny i znudzony domową kuchnią mężczyzna sztuk jeden
• chętna do pomocy, choć sfrustrowana żona
• dwa pomidory
• kilka szalotek
•  dwa pory
•  białe wino
• pęczek szczypiorku
• limonka
• pieprz cytrynowy
• sól
• zioła prowansalskie
• oliwa
• zielone szparagi 
• cierpliwość i poczucie humoru
• dobra muzyka w tle

* A tak już bardzo serio i na poważnie - przepis znajdziecie  tutaj.