Szczęście to nic wielkiego, to zwyczajne tu i teraz. Drobiazgi celebrowane z największą uwagą i z ogromną pieczołowitością. To wspólna codzienność, zwykłe między nami dzianie się i nie - dzianie. Ale też nierzeczywista w naszym domu rzeczywistość - trochę na opak i nie do końca wprost. Szczęście to wspólnie krojony chleb, odłowiony z za bardzo podgrzanego mleka kożuch i trzymane w największej tajemnicy mleczaki, których - dziwnym trafem - nie zdążyła zabrać Zębowa Wróżka. To też poprawiany wciąż szalik i ten specyficzny zapach koszuli , w który tak chętnie zanurzam twarz. To dzielony na pół rachunek za odpowiedzialność i zawieszona między nami wiele mówiąca cisza. Wolna od niedomówień, krzycząca akceptacją i pozytywnymi emocjami. Gotowany wspólnie obiad i podgrzewające myśli czerwone wino.
Tylko tyle ? Tak, bo szczęście to przecież ta dziejąca się codziennie zwyczajność. Gotowana kolejny raz pomidorowa, której się nie lubi, ale za to lubią ją inni. Niedokiszony ogórek, bo przecież małosolny jest zdecydowanie lepszy. I spakowane w podróż sitko do przecedzania wszelkich sosów i zup - bo dobrze wiesz, mamo, że tego gęstego to nie lubię. Wiem. I wiem też, że to wszystko składa się na moje wyspy szczęśliwe, gdzie zasypiam z przyniesionym mi na dobranoc misiem i wyszeptanym do ucha: " ładnych, pięknych, kolorowych, roślinowych snów ". Gdzie wszystko jest takie, jakie być powinno, choć nieraz wbrew wszelkim poradnikom i zaleceniom fachowców. Roślinowe właśnie, nasze.
***************
Z wysp szczęśliwych pozdrawiam - roślinowo śniąca M.
