Bardzo cicha noc

Teraz już wiem, że Bóg się rodzi w absolutnej ciszy. Tej wewnętrznej. Wtedy, gdy panuje naprawdę bardzo cicha noc. W pełnych emocji słowach. W uśmiechu i  zrozumieniu. W braku pośpiechu i w spokoju. W przełamanym z drugim człowiekiem opłatku i  w białych okruszkach życzeń w dłoni.

Przy stole nakrytym obrusem i dobrym słowem. We wspólnie śpiewanej kolędzie. Wtedy, gdy skraca się odległość między ludźmi budowana codziennie  zapominanym uśmiechem i dawno  nieokazywaną miłością.

*********************

Gdy udało mi się  postawić ostatnią kropkę nad szykowaną wieczerzą, gdy zapanowała bardzo cicha i bardzo  święta noc, gdy wszyscy pasterze udali się już do szopy, a  aniołowie wyśpiewali "gloria in excelsis Deo" - wtedy  przyszło prawdziwe Boże Narodzenie.

Pozdrawiam  - M.   ...  i posłuchajcie -->  klik  !

*******************

PS - do  stroików wykorzystałam grafikę Karmelki z bloga Karmelowa Kraina.  Zajrzyjcie koniecznie, Karmelka szyje śliczne poduchy ! --> klik !

*******************

Już !

Już czas ! Czas na ludzki głos, choć jeszcze wczoraj wszyscy patrzyli na siebie wilkiem.  Czas wpuścić  -  nie tylko do domu  -  czekające tuż za oknem Święta. Czas na życzenia, stajenkę i wzruszenie. Korzenny smak pierników. Tymczasem jeszcze na patelni swoją historię opowiada kolejna porcja grzybowego farszu. Jeszcze dom pełen jest zapachu gałki muszkatołowej przekonanej o swojej wyjątkowości  w natłoku składników i przypraw. Karp,  pierogi i pomieszkujące razem z grzybkami śledzie - czekają w lodówce na swój wielki debiut w towarzystwie wystrojonej na okoliczność Świąt choinki. Jeszcze tylko mała kropka nad szykowaną na jutro uroczystą wieczerzą   .....  i  już ! 

**********************

Radosnych, pełnych prawdziwej magii Świąt Bożego Narodzenia !

**********************

Pozdrawiam - M.

Nieczynne do odwołania

 **********************

 Co wypełnia mi czas na chwilę przed czwartą niedzielą adwentu ?  Sprzątanie. Mieszkania i siebie. Zakupy. Gotowanie - zgodnie z zamówieniem i według osobistych upodobań. I coraz dłuższa lista tych najważniejszych  do przygotowania rzeczy, bez których święta po prostu nie przyjdą. Smaki i zapachy. Pomysły na siebie i wyjątkowo świąteczny klimat. Choinka, która wciąż tak naprawdę jest w lesie. Z dwoma różnymi kolorami lampek, choć  miało być zupełnie monochromatycznie i  jak zwykle na biało.  Czas  znikający  gdzieś między drugą a trzecią zapaloną adwentowi świecą. Świąteczny karp, który nawet jeszcze w wannie  nie pływa. Podział prac i obowiązków nieprzekładający  się na działanie. Plany wcale niekonkretne i nie do końca też skrupulatnie realizowane.  Jeszcze niezbudowany most do drugiego człowieka. Dlaczego ? Po prostu -  nieczynne. Do odwołania. A  tymczasem Trzej Królowie do szopy już mkną ...

*********************

Z placu boju pozdrawiam - M.

Jeszcze zdążę

Jestem przekonana, że pierwsza gwiazdka  zdąży na czas. Śledzie we właściwym momencie nabiorą wody  ( w ... usta ? ... )  i szczelnie wypełnią wolną przestrzeń między szklaną ścianką słoika a krążkami cebuli zatopionymi w gęstym oleju. Pierogi kolejny już raz skryją między falbankami  białego ciasta resztki podkradanego przez wszystkich grzybowego farszu.  

Prezenty przewiążą się w pasie kolorową wstążką i nawet nie będą udawać, że trzymają fason. Dopiero co zrobiony chrzan z jajkami zawróci w głowie, by w dzień wesołych świąt nabrać mocy  i przegryźć się z chlebem. Gotowana jak co roku grzybowa znów będzie smakować zupełnie wyjątkowo i prosić się wszystkich o dokładkę.  Listy najbardziej potrzebnych rzeczy  niebezpiecznie  wydłużą się tuż przed zamknięciem sklepu i wyjdą poza ramy zdrowego rozsądku.

 A kiedy zabłyśnie ta najpierwsza  z gwiazd - wszystko już będzie dopięte na ostatni guzik. Gotowe, by krzyknąć -   cicha noc, święta noc ... 

********************

Ja też zdążę. Z zaplanowanymi potrawami do zrobienia małymi kroczkami i bez pośpiechu, z gigantyczną listą zakupów, z żywą choinką, która każdego roku wymusza przemeblowanie pokoju. Zdążę. Z pieczoną karkówką, trzema rodzajami śledzi i sałatką. Z opłatkiem na pachnącym sianku i rozpiską bezlitośnie dyktującą tempo przedświątecznych prac. Ze spokojem i czułym gestem. A Wy ? dajecie radę ?

Pozdrawiam - M. 

Za wcześnie

Czekam. Mimo braku snu pod powieką. Wbrew mało magicznej codzienności mocno stąpającej po ziemi. Z gorącym postanowieniem poprawy i szczerą chęcią upieczenia świątecznego pasztetu. Czekam. Ale świąt jeszcze we mnie nie widać. Za oknem  zresztą też nie.  

Są tylko w witrynach sklepów krzyczących tandetnymi dekoracjami. W piernikach pachnących  na  zapełnionych  przepisami kartkach.W planach na świąteczne dekoracje snutych w absolutnej tajemnicy przed pierwszą Gwiazdką.  I w nienapisanym do Mikołaja liście z najgorętszym marzeniem sezonu.

 

Rozcieram zmarznięte dłonie i  czekam. Choć wiem, że jest jeszcze zdecydowanie za wcześnie. Choć zeszłoroczny śnieg dawno odkleił się od butów i niewiele mnie w końcu obchodzi, a tegoroczny mróz nawet jeszcze nie zdążył uszczypnąć mnie w nos. Nie szkodzi. Przecież i tak  przyjdą. Pachnące choinką i kruche jak łamany szczerym   " wszystkiego najlepszego " opłatek.  Skrzypiące mokrym śniegiem. Jak zawsze. Jak co roku.

 

Pozdrawiam - M.  ( KLIK ! )

***********************

PS - Te świetne metalowe kule kupicie w sklepie Kokon Home u Lilli. Polecam !

Szklana pogoda

Deszcz wystukuje na szybach swoją monotonną, szklaną melodię. Rozmywa kontury. Ma mokry zapach  i  ciepły kolor włączonych wcześniej niż zazwyczaj lamp. Smakuje dobrą herbatą.  Oswaja panujący wokół mrok.

Patrzy błyszczącymi plamami kałuż. Dodaje też tajemniczości, bo przecież pod rozłożonym parasolem mogę być kim tylko chcę ... ; ) Kołysze  rytmicznym taktem padających kropel. Uspokaja swoim łagodnym szumem i wyrozumiale przyjmuje każdą niedoskonałość. Rozleniwia i z czystą premedytacją wywołuje stan  permanentnej senności.  Nuci swoją  deszczową piosenkę ( klik ! ). Moją ulubioną. Pozwala na nowo przeżyć dawno już przeżyte. Nie spieszyć się, pobyć ze sobą. Raz jeszcze przemoczyć buty i  myśli.

 W zaniesioną  deszczowymi chmurami niedzielę, znad kubka pełnego gorącej, aromatycznej herbaty  - pozdrawiam - M.

**************

PS - po herbatki ( i nie tylko ) zapraszam do sklepiku Live Beautifully. Jednego z moich ulubionych. Przeglądałam najnowszą ofertę i powiem szczerze, że baaardzo mnie kusi zimowa edycja Tafelgut....  Zajrzyjcie, polecam --> klik !

Grzech zaniechania

Najcięższy. Popełniany w codziennym zabieganiu. W zdenerwowaniu - z powodu naczyń pozostawionych na kuchennym stole i nieschowanych po spacerze butów. W pośpiechu zwykłego dnia. W wyznaniu odłożonym na nigdy. W pomyślanym geście.
Każdego dnia staram się niczego nie zaniedbywać. Nie liczyć na to, że kiedyś jeszcze zdążę. Nie zatrzymywać w sobie słów i nie wznosić muru niedopowiedzeń i żalu. Nie krzyczeć znakami zapytania wynikającymi z tego, że po prostu  nie chce mi się zrozumieć. Nie mnożyć tego, co złe i nie dzielić włosa na czworo, by koniecznie postawić na swoim. By nie żałować, że zabrakło mi czasu na bliskość i wyrozumiałość. By nie okazało się, że między nami jest już o jedno słowo  za daleko. Że  pozostało tylko posypywanie solą bólu. Mam jednak wrażenie, że coraz częściej przegrywam i  jednak popełniam grzech zaniechania. Odpuszczenia /sobie /, zwolnienia /siebie/ z obowiązku dbania i zabiegania. A tymczasem codzienność sprytnie maskuje kruchość wszystkiego, co tak dla mnie cenne. Daje złudzenie trwałości i 100 % gwarancji - na zdrowie, na bliskość. Na kocham cię. Na radość i rytualną powtarzalność słów i gestów. Na wszystko, co stanowi moje sacrum. A przecież wystarczy tylko chwila, by teraźniejszość zamieniła się w przeszłe i już dokonane. Przypominane chybotliwym płomieniem zapalonego znicza.

Pozdrawiam - M.

 

Brulion

Zniszczone, wytarte brzegi. Bez tytułu. Tylko numer. 96 kartek w kratkę zapisanych nierównym pismem. Bez ozdobników. Tylko tekst. Zasuszony liść włożony między pożółkłe strony 25 rocznic temu. I czarno - biała fotografia, na której nic nie zmieniło się od tak dawna  -  z  tamtym chłopakiem o filuternym spojrzeniu i ciepłym uśmiechu. Znów czytam o sobie samej sprzed tu i teraz. Czytam, by spotkać samą siebie -  młodszą o kilka życiowych zakrętów. Nie umiem wydobyć głosu, by potrząsnąć tamtą dziewczyną i sprowadzić ją na ziemię. Zmusić do popatrzenia na pewne sprawy z zupełnie innej perspektywy. Mój wewnętrzny krzyk narasta wraz z każdą odwracaną kartką i nową datą. Szukam między linijkami tekstu dawnych emocji. Ludzi, zdarzeń i odpowiedzi. Znajduję  -  i  wreszcie zaczynam rozumieć. Wraca pamięć detalu, waga i smak słów. 

******************* 

 Pamiętam ten niebywały wręcz apetyt na życie. Wewnętrzny uśmiech  i  nonszalancję w ruchach. Lekki krok i odległość od ust mierzoną kroplami padającego deszczu. Spacery z zamkniętym parasolem w dłoni. Przemoczone oczy, przemoczone buty. Przemoczone myśli. Słowa z trudem przeciskające się przez cząsteczki mgły i zapadającego zmroku. Szczęście rozgrzewające zmarznięte dłonie. Pamiętam szkolne wydania  "Nota bene" , melonik i spodnie na szelkach w dniu premiery sztuki Samuela Becketta na deskach naszego liceum. Wystukane na maszynie opowiadanie, którego bohaterka tak wiele przejęła ode mnie. Pamiętam każdy list wsunięty do  kieszeni mojego płaszcza, odurzający zapach frezji i wagary, na których nie było między nami słów, bo  mogły spłoszyć uczucia. Muzykę mówiącą za nas, gdy nieśmiałość zatrzymywała słowa w gardle. Marillion, Sting, Peter Gabriel, Simple Minds.  I  "Kayleigh" wciąż  opowiadającą naszą historię ( --> klik ! ). Wspólne wyprawy na wzgórze z panoramą miasta u stóp i  słuchawkami wysłużonego walkmana. Pamiętam wycieczkę w Bieszczady i te chwile, kiedy bliskość odbierała oddech. Leśną polanę  wypełnioną po brzegi zapachem mokrych traw i lawiną zimnych kropli spadających z drzew. Pamiętam też  trudne rozmowy. "Blaszany bębenek" oglądany w klubie filmowym i nieprzespane noce spędzone nad książkami - Kafka, Kundera, Beckett. Kółko historyczne ze słyszaną pierwszy raz w życiu szokującą prawdą o Katyniu i wkuwanie słówek  tuż przed ustną maturą z greki. I andrzejki u Zapałki.  II koncert fortepianowy Chopina  i  trudne rozstanie  po maturze. Pamiętam też zaskoczenie i radość, kiedy po sukcesie odniesionym w "Filmidle" usłyszałam któregoś dnia  - " Fakty, Marcin Pawłowski, witam państwa ". Marcin. Ten sam głos, to samo - tak dobrze znane mi  - zawadiackie  spojrzenie. Zmieniła się tylko nasza rzeczywistość. Stan cywilny, imiona tych najważniejszych dla nas osób. 

*******************

Zamykam zniszczony brulion. Zatrzymuję bohaterów jednego zeszytu z niedokończonym gestem, z niedopowiedzianymi słowami . Bez wyjaśnień . Z historią utrwaloną pomiędzy szarymi okładkami. Z echem kroków wciąż brzmiącym na szkolnym korytarzu. Szukam wytłumaczenia, możliwości  rozmowy. Uśmiechu, który  potwierdzi, że wszystko jest już jasne, że każde z nas jest szczęśliwe w swoim świecie. Na swoich wyspach szczęśliwych. Tyle tylko, że to już niemożliwe. Bo nie zdążyłam. Przed rakiem i przed panem Bogiem. Bo po prostu  zabrakło mi  odwagi.

Pozdrawiam - M.

*******************

Klik ! --> Simple Minds "Belfast Child"

A .... psik !

Korzeń goryczki żółtej, kwiat bzu czarnego i dziewanny. Ziele werbeny, paracetamol 500 mg, ksylometazolina chlorowodorku. Góry chusteczek, poduszek i niesprawdzonych testów. Ciepły koc na wyciągnięcie ręki. A pod kocem ? Zapchane zatoki, temperatura, ból głowy. Za gorąco. Za zimno. Za słabo. Źle. Sennie i obojętnie. I wcale nie - zdrowo. 

 

 

Wrzesień jak zwykle przywitał nas pierwszymi objawami przeziębienia. Potem było już tylko gorzej. Kichająco   i  z  zachrypniętym gardłem.  Z podwyższoną temperaturą i obniżoną tolerancją na dźwięki, problemy i głupotę.  Dom opanowały chusteczki, gorąca herbata z sokiem malinowym i najrozmaitsze tabletki.  Wykrztuśne, odtykające, udrożniające, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.  Żółte, białe, czerwone i różowe.  I niebezpiecznie szerząca się inwazja - wirusów, bakterii i recept.  Zbiorowe   a .... psik !   - na cztery nosy i cztery obolałe gardła. Kakofonia skrzypiących głosów i siorbanie w chusteczkę. Stany pod - gorączkowe i wysoko - gorączkowe. Uczucie rozbicia, przybicia i  wbicia - w poduszkę i w miękką kanapę. Kiepski coś ten start w jesień...   A .... psik !

Pozdrawiam serdecznie wszystkich współkichaczy i tych, którzy wszystko jeszcze mają przed sobą ... ;)  - M.

*********************

Ps - Pamiętacie z dzieciństwa fantastyczny wierszyk Ludwika Jerzego Kerna ? Ja pamiętam zaledwie fragment, a szkoda : " Ledwo nastanie jesień złotowłosa, katar nosokrążca zaczyna krążyć od nosa do nosa. Czasem wchodzi lewą, czasem prawą dziurką. Wszystkie nosy uważa za swoje podwórko...  ". Czy ktoś pamięta cały tekst ?! 

Nowe

Nowy post. Po dłuższej blogowej przerwie. Pisany między słonecznym promieniem a nitką babiego lata. Między długo wyczekiwaną zmianą  -  numerem 1 na liście spraw do załatwienia w tym roku - a innym wymiarem godzin i czasem pracy. Między  nową   (1)  a starą pracą. Z nowymi obowiązkami. Moje Nowe - Nienowe. Inne, choć dobrze mi znane i bardzo lubiane od tak dawna. Wyrosłe z długich rozmów i szczerych ocen. Z przyjaźni mimo dzielącej nas różnicy wieku (2) . Z tym samym od lat uśmiechem. Z krótką, chłopięcą fryzurką, roześmianymi oczami i sprawami wcale nie - prostymi  jak drut. Przekonane o słuszności podjętej przeze mnie decyzji w sprawie zajęć i egzaminów.  Zaczytane w książkach i gotowe do podzielenia się wiedzą na ich temat. Pełne łagodnej wyrozumiałości i akceptacji.Cierpliwości. Moja gwarancja spokoju. Z przepisem na absolutnie doskonały pasztet, z  biurkiem tuż obok mojego ( ! ) i z dzwoniącym bez wyrzutów sumienia telefonem.

********************

Wygrana w  candy  u Ewy z bloga  Shabby Shop ( <--klik ! ) Też nowa (3). Świetna. Precyzyjnie  odszyta i w  doskonałym  zestawieniu kolorystycznym. Ewuniu, 
dziękuję :D

Pozdrawiam - M.

**********************

PS

(1) --> praca, trochę stara, bardziej nowa

(2) --> Grażyna

(3) --> torba od Ewy